X
تبلیغات
تک بیتی،دو بیتی،رباعی های ناب
تک بیتی،دو بیتی،رباعی های ناب
 

***

دل چو آرام نباشد ز تن آرام مخواه

باده صاف ار نبود روشنی از جام مخواه- وثوق تهرانی

***

تابوت من کجاست که در انتظار مرگ

در این کویر شب زده تنها غنوده ام

ای مرگ، سر گذار دمی روی شانه ام

شعری برای آمدنت من سروده ام- نصرت رحمانی

***

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من، عالمی نیست- محمدعلی بهمنی

***

همیشه بیش کشد انتظار دامش را

کبوتری که به دنبال دانه می افتد- رحمت موسوی

***

خون من ریخت به افسونگری و قاتل جان شد

"سایه" ، آن را که طبیب دل بیمار شمردم- ه.ا. سایه

***

 نـــه بــخــت بــد مــراســت ســامــان         

 و ای شـب ،نـه تـوراسـت هـیچ پایان         

چــنــدیــن چــه کــنــی مـرا سـتـیـزه

بـس نــیــســت مــرا غــم زمــانـه ؟-- نیما یوشیج

***

خون من ریز و میندیش ز دیوان حساب

کانچه در هیچ حسابی نبود خون من است- یغمای جندقی

***

می خواست به سوی تو کشد بال و پر از شوق

دل در قفسه سینه اگر بال و پری داشت- رویا میرزاده

***

تابوت من ز تاک و کفن هم ز برگ تاک

در میکده به باده مرا شستشو کنید- فیض کاشانی

***

دوای عشق گویند از سفر خیزد چه دانستم

که در دل مهر آن مه خواهد افزون شد به هر منزل- جامی

***

به هر جا بگذرد تابوت من، فریاد برخیزد:

که آه این مرده سنگین می رود پرآرزو دارد- حکیم رکنا

***

تن از درد لرزان، چو از باد بید

دل ای جان شیرین شده نا امید- فردوسی

***

تمام روز بلبل سر به زیر بال دارد

چو بیند باغبان را صبحدم در حال گل چیدن- گلبانگ

***

زین گلستان عاقبت چون باد می باید گذشت

بر درختی هر زمان چون تاک پیچیدن چرا- صائب تبریزی

***

میل آن دانه ی خالم نظری بیش نبود

چو بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست- سعدی

***

ناخورده می، شکست ز سنگی سبوی ما

پایین نرفت آب خوش از گلوی ما- طلایی

***

نوشتم نامه از فریاد دل برپا قیامت شد

نمی دانم قلم یا صور محشر بود در دستم- افضل لاهوری

***

هر شب ای دل گفتگوی زلف جانان می کنی

خود پریشانی و ما هم پریشان می کنی- نرگسی ابهری

***

چه کند مرغ اسیر قفسی

که پر و بال به یغمای زمان ریخته و

هوس پروازش هست؟

چه کند بلبل خونین جگر خوش آواز

که هرچه گل بود به تاراج خزان پرپر شد؟- نویسنده وبلاگ - محمدی

***

 

[ دوشنبه یکم خرداد 1391 ] [ 23:29 ] [ زهرا ]

 ***

دلا چندی بریزی خون، ز دیده شرم دار آخر

تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر- حافظ

***

با دو جام امشب از این چرخ گذر خواهم کرد

می فروش ار بگشاید در میخانه خویش- یزدان پناه

***

ای دعوی عشق کرده، آیین تو کو؟

قطع نظر از عقل، دل و دین تو کو؟

ای دم زده از داغ صفا لاله صفت

پیراهن چاک چاک خونین تو کو؟ - سحابی استرآبادی

***

جویباری بود و من هم با نوای جویبار

گریه ی مستانه ی بی اختیاری داشتم- عبدالله الفت

***

دل به ابروی مهی دادم و دیدم که هلال

از غمش زار بود، پشت فلک هم خم از اوست - وفای نوری

***

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

وز دست اجل بسی جگرها خون شد

کس نامد از آن جهان که پرسم از وی

کاحوال مسافران عالم چون شد؟ - خیام

***

سخن خویش به بیگانه نمی یارم گفت

گله از دوست به دشمن نه طریق ادب است- سعدی

***

گفتم که در بهار جوانی کنم، ولی

تا آمدم به خویش بهاری نمانده است- گلبانگ

***

مست آمدم امشب که سر راه بگیرم

یک بوسه بزور از لب آن ماه بگیرم

دانم که دهد عقل نکوخواه مرا پند

لیکن عجب از پند نکوخواه بگیرم- اوحدی مراغه ای

***

آخر ای دریا، تو هم چون من دل دیوانه داری

موج در کف، شور در سر، ناله ی مستانه داری - قاری زاده افغانی

***

گفتمش قد بلندت به صنوبر ماند

گفت کاین دلشده را بین که چه کوته نظر است- خواجوی کرمانی

***

نکردم تا به صحبت امتحان ارباب دنیا را

ندانستم که ذوق گوشه گیری چیست عنقا را- سهامی

***

حال که رسوا شده ام میروی؟

واله و شیدا شده ام میروی؟

حال که در وادی عشق و جنون

وامق عذرا شده ام میروی؟- معنوی

***

همت مردانه می خواهد گذشتن از جهان

یوسفی باید که بازار زلیخا بشکند- صائب تبریزی

***

وگر شمشیر برگیری سپر پیشت بیندازم

که بی شمشیر خود کُشتی به ساعدهای سیمینم- سعدی

***

آخر چگونه جسم مرا خاک می کنند

کز من به غیر ناله و خون جگر نماند- حافظ

***

برو پند جوانان گوی ناصح

که پیرم کرد عشقش در جوانی- عارف قزوینی

***

آرمیدی  به رقیبان و رمیدی از ما

ما چه گفتیم و چه کردیم، چه دیدی از ما؟- نرگسی

***

به باغی داشت مرغی این ترانه

که دور از گل قفس به ز آشیانه- نشاط قمی

***

آری شکست فقر مرا بال آرزو

ما را به چشم طایر بی پر نگاه کن- رحمت موسوی

***

یعقوب وار واسفاها همی زنم

دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست - مولوی

***

به بالین آمدی در وقت مردن، ناتوانی را

از این رحمت، به مردن ساختی مایل، جهانی را- حضوری قمی

***

آزاده را خیال تعلق به دهر نیست

مور دلم هوای سلیمان نمی کند- رحمت موسوی

***

یکی از عقل می لافد یکی طامات می بافد

بیا کاین داوریها را به پیش داور اندازیم- حافظ

***

دیوانه تا شدم ز غمت در قفای من

آن طفل کو که دامن او پر ز سنگ نیست- صغیر اصفهانی

***

[ دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391 ] [ 19:37 ] [ زهرا ]

***

ایلاهی، گؤرمه سین گؤزلر، یامان گؤندور، بئله گؤنلر

آمان وئرمیر غم و مؤحنت، هامی پیر و جوان آغلار

خورشیدخانم ناتوان

***

منــی منــع ائتــمه ای زاهـد، گوونمه ذکره ای صوفی

کــی سن مغــرورســان ذکــره منـــم مشــتاق دیداره

نسیمی

***

چَــاک سینمـــدن اولان قـــانلـــی جگـــرپــاره لری

مست چشمینده اولان قانلی غمزۀ خونخواره فدا

مولانا محمدفضولی

***

دولوب محبتون ای شوخ و دلستان دیلیمه

آلیب قراریمی الدن وئریب توان دیلیمه

کمان قاشون، گؤزون، اوخ کیپریگون، ساچین گؤزه لیم

آتیر کمند، چکیر یای گئدیر نشان دیلیمه

ذاکر کریمی

***

منیم دوریمده یاتماز بیر نفر، آمما تعجب دور

یاتان بختیم اویمانماز بیرجه فریاد و فغانیمدن

صراف تبریزی

***

بو شــراب کـوزه سینیـن کؤلگه سی بس ائتدی منه

داهــا محتــاج دئییلــم اؤزگـــه سینیــن کؤلگه سینه

صائب تبریزی

***

آمان آللاه یئنه شیطان گلیب ایمان آپارا

قوریون، قویمایون ایمانوزی شیطان آپارا

خرمنی ساققیزا وئردیک نه یامان چرچی دی بو

هی گلیر کنده بیزه درد وئره، درمان آپارا

شهریار

***

اي گــؤز، اُول نـرگس خـونخواره، نگاه ائتمه داهي

روزگـــاريــم ، غــم هجــر ايـــله سياه ائتمه داهي

اي گؤزوم ياشي، بو سرگشته ليگين، تركين قيل

ســرو قـــامـت لــره قطــع ِ ســر ِ راه ائتمــه داهـي

مولانا محمد فضولی

***

ساقیا، دور، ساغر سرشار دولدور، نوش ائدیم،

غم یئمه، گؤر چوخ یدتیبدیر غم، بو غملی جانیما

ذکری اردبیلی

***

قضا کاتیبلری دونیا ائوین غمخانه یازیمشلار

فراغت ایسته سه هر کس اونی دیوانه یازیمشلار

بیضای اردبیلی

***

ای خوش اؤ مست که بیلمز غم عالم نه ایمیش

نه چکر عالم اوچون غم، نه بیلیر غم نه ایمیش

مولانا محمد فضولی

***

وفا سیز دهریدیر عاصم، وفا سیزدان وفا اومما

خزان تاراج ائدن گلزاردن، روح صفا اومما

عاصم اردبیلی

***

ای چرخی فلک، عالمی ویران ائتدین

ضولمونله جهان مولکونو تالان ائتدین

یارساق سینه نی سنین اگر، ای تورپاق

گؤرِریک نئجه گؤوهرلر اریدوب قان ائتدین

   مهستی گنجوی

***

بنفشه گول تماشاسی غنیمت بیل کی بئش گوندور

ســاتــار معشــوقه گـول حسنـون خریـدار اول بو بازاره

ییغیــلــدی جــانینا جانی، دمی عیسی نسیمی نین

وصــال دردیـــنـــه درمـــان ایـــرشـــدی جـــان بـیمــاره

نسیمی

***

آچاندا گوزلرین آلیر بو جانی یاتاندا فتنه دورانه بنزر

باخاندا نازیله تیر نیگاهین کونولده خنجر بررانه بنزر

حئیران خانوم

***

هانـسی سینمیـشلاریمی من یئنی دن برپا ائدیم؟

قلب سینیب ، قول دا سینیب، یوخ کمکی بیر بیرینه

صائب تبریزی

***

غم یوکون چکمکدن، ای دیل، بیر دم آزاد اولمادیم،

هر چی جهد ائتدیم، نه حاصیل، یئتمه دیم جانانه من.

خورشید خانوم ناتوان

***

دئدیم عشق آتشی نئیلر منه؟ قؤرخان دگیلم

دئدی  بیچاره  یانارسان  نه گومان ایله میسن

واحد

***

[ دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391 ] [ 19:0 ] [ زهرا ]

***

با خوشدلان مگوئید اسرار می پرستی

کانان خبر ندارند از گریه های مستی

ساقی ز بار هستی بر لب رسید جانها

جامی بیار و بستان ما را ز دست هستی پژمان بختیاری

***

خال سرسبز تو خوش دانه ی عیش است ولی

بر کنار چمنش وه که چه دامی داری- حافظ

***

نه در پی این شام سیه صبح سپیدی

نه در پس این هجر دلآزار، وصالی

افسوس که با حسرت و افسوس سرآمد

دوران جوانی همه چون خواب و خیالی- صفائی ملایری

***

دل رام دستت شد ولی بر وی میفشان آستین

ترسم که ناگه رِم دهی این مرغ دست آموز را- وحشی بافقی

***

دلدار ما به عهد محبت وفا نکرد

دل برد و رفت و هیچ دگر یاد ما نکرد- نسیمی

***

سنگ جفا به شیشه ی دل کم زن ای پری

این شیشه گر شکست همانا شکست توست حیرت اصفهانی

***

میخانه! اگر ساقی صاحب نظری داشت

میخواری و مستی، ره و رسم دگری داشت

پیمانه نمی داد، به پیمان شکنان باز

ساقی، اگر از حالت مجلس، خبری داشت- صادق سرمد

***

شیخم به طعنه گفتا: دین تو چیست؟ گفتم

: گر کافرم نخوانی مستی و می پرستی پژمان بختیاری

***

تا نیمه چرا ای دوست! لاجرعه مرا سرکش

من فلسفه ای دارم یا خالی یا لبریز- محمدعلی بهمنی

***

تمنای وصالم نیست، عشق من مگیر از من

بدردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت- شهریار

***

خنده ی غنچه فرو مُرد ز بیداد خزان

چه توان کرد؟ که چشمم و دل دنیا تنگست- بهادر یگانه

***

جهان چون شما دید و بیند بسی

نخواهد شدن رام با هر کسی- فردوسی

***

دل و دین برد آن جان جهان دیشب به هوشیاری

ندانم چون کند آید اگر یک روز مست آنجا- سیدعلی قدرت

***

سنگ اگر در مرگ عاشق خون نمی گرید چرا

بیستون از لاله نخل ماتم فرهاد بست- صائب

***

راه اگر هموار و ناهموار و گر ناامن وامن

کاروان عمر را باید از این منزل گذشت- آزادی

***

جوش مستی کشدم باز، چه شهر است چه شهر

که از آن نعره ی مستانه نیاید بیرون- رحمت موسوی

***

سنگین نمی شد اینهمه خواب ستمگران

می شد گر از شکستن، دلها صدا بلند- صائب تبریزی

***

فغان ز زشتی کردار این بداندیشان

که رنج ما طلبند از برای راحت خویش- پارسا تویسرکانی

***

چون سرو گذشتم ز ثمر تا شوم آزاد

صد سلسله از برگ نهادند، به پایم- صائب تبریزی

***

فکر حفظ جان به راه دوست، نقض دوستی ست

در طریق عشق می باید ز جان و دل گذشت- آزادی

***

گرچه بر من تاکنون صدها نظر افکنده ای

آن نگاهی کز تو می خواهم نگاهی دیگر است- حسین امینی

***

دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودّت

به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی- سعدی

***

[ جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1391 ] [ 11:58 ] [ زهرا ]

 ***

جانیمی جانان آلیب، ناصح، منی منع ادیله مه،

بیلمیریم بیر جان نه دیر کی، قییماییم جانانیما؟!

ذکری اردبیلی

***

نئیلمیشدیم فلکین چرخ کج اندیشه سینه،

منی هیجرانه، عزیزیم، سالاجاقمیش، نه بیلیم؟

گول اولوب، بلبل اولوب، نظم گولوستان پوزولوب،

بو خزان دست قضادان قالاجاقمیش، نه بیلیم؟

اوستا زینال نقاش

***

بو قارانلیق گئجه لرده، قاپوموز پیس دوگولور

نه بیلیم، بلکه اجل دیر، دایانیب جان آپارا

شهریار

***

دیلین بولبول، ساچین سنبل، اوزون گول،

 کج اولموش کیرپیگین پیکانه بنزر

مه رخسارن ای حوری بهشتی

 گلستاندا گل خندانه بنزر

حئیران خانوم

***

ترک گولزار ائتمیشم بولبول کیمی من، ای رقیب!

عاقبت بیر گوشه ایچره گلمیشم افغانه من

خورشید خانوم ناتوان

***

زندگالیق قوراتا بیر شئیی اولوب

نیه لازم قوراتا؟ بیلمه ییرم

بیر سوموک دورکی، بوغازلاردا قالیب

کیم آتا، یا کیم اوتا؟ بیمله یرم

شهریار

***

یریم زندان ، اؤزوم یورقون ، منی بیر یوخلیان سنسن

 گئجه طوفانلی دریادا ایشیقلی بیر چراغ سنسن

 سنی قلبیمده من سؤدیم ، اونی چرپندران سنسن

؟

***

ای کمان قاش، بو قدر آتما خدنگ موژگان،

احتیاط ائیله کی، آماجینا چوخ جان دوزولوب

ذکری اردبیلی

***

آی اوزلو نگاریم کیمه مهمان اولاجاقسان

بیر سویله کیمین شانینه شایان اولاجاقسان

شاهلیق چتری وار باشین اوستونده بو آخشام

عنبر چترینله کیمه سلطان اولاجاقسان

نظامی گنجوی

***

قوش اوچار، آمما نه درمان ائله مک؟

داش ده گن قول- قانا، بیلمه ییرم

شهریار

***

او مژگان سیه نوکین خدنگ یاره بنزتدیم،

خطادیر، چشم مستین آهوی تاتاره بنزتدیم.

خورشید خانوم ناتوان

***

بویون سرو سهی، زلفون معنبر، جمالین یوسف کنعانه بنزر

قاشین عاشیقلرین قصدینه گویا خم اولموش تیغ سر افشانه بنزر

حئیران خانوم

***

[ جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1391 ] [ 11:57 ] [ زهرا ]


***
آشیان بر باد و گلشن غارت و پَر سوخته

من ز بی بال  و پری، بی آشیانی، سوختم- سرهنگ شهنازی

***
همچو آن طفلی که در وحشت سرایی مانده است

دل درون سینه ام بی طاقتی ها می کند- رهی معیری

***
ناصح نصیحت تو به دل جایگیر نیست

ویرانه ای ست دل که عمارت پذیر نیست- میلی ترک

***
ز مستی های شوق آن بلبل شوریده احوالم

که نشناسد اگر صدبار بیند آشیانش را- نظیری نیشابوری

***
از بس که باغبان پر و بالم شکسته است

کنج قفس به خانه ی صیادم آرزوست- گلبانگ

***
هان ای دل شکسته و رسوا، چگونه ای؟

ای سوخته در آتش سودا چگونه ای؟- صالح گیلانی

***
مدعی را فهم معنی نیست، ورنه عرض مطلب

بارها کردم، ندارم غیر از این راز مگویی- مسعود فرزاد سنندجی

***
مدح و ذمّ این و آن را از کتاب دل بشوی

برکَن از دامان جان این وصله ی ناجور را- خوشدل تهرانی

***
گلشن کویش بهشتی خرم است اما دریغ

کز هجوم زاغ یک بلبل در این گلزار نیست- هاتف اصفهانی

***

به دوستی تو چندان امید داشت دلم

که دشمنی به تو هرگز گمان نمی بردم- ولی دشت بیاضی

***

قصه ی ما و اجل چو شیشه و سنگ است

بهر شکست من و تو گوش به زنگ است- مهدی سهیلی

***

فدای همت آن مرغ آسمان گردم

که رخت خویش به هیچ آشیانه ای نفکند- حمید مصدق

***

بر سر کوی بتان خواهم دل دیوانه ای

تا کنم آن جا بنا از سنگ طفلان خانه ای- خرم شیرازی

***
سرگشتگی ز دیده ی من شد نصیب دل

دل را ز دست دیده به هر راه می کشم- مشفق کاشانی

***
دیدی خیال زلفش، وز من رمیدی ای دل

آری تو هم رفیقی تا نیمه راه بودی- سایه

***
بیگانه بلبلیم در این بوستان هنوز

نشنیده است ناله ی ما باغبان هنوز- فغفور لاهیجی

***
دل سنگ از شرار ناله ی من آب می گردد

کجا دارند مرغان چمن تاب فغانم را- قدسی مشهدی

***
درد ما را نیست درمان الغیاث

هجر ما را نیست پایان الغیاث- حافظ

***
در دست طبیب است علاج همه دردی

دردی که طبیبم دهد آن را چه علاج است- بابافغانی شیرازی

***
جوش زد خون دل و سر نگشودم گله را

من و این صبر بنازم جگر حوصله را!- مجیبی بهبهانی

***

[ سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1391 ] [ 22:20 ] [ زهرا ]

***
أوره گیمدن خبر آلسان: "نئجه کئجدی عمرون؟"

گؤز یاشیملا یازاجاق :"من گونوم آغلار کئچدی"

 شهریار

***
گذرین دوشسه در دلبره، ای باد صبا،

یئتیر عرضیم او گول احمره، ای باد صبا!

تاب دنن سالدی کتان تک بو دل بیتابی،

نئیلمیشدیم او مه انوره، ای باد صبا؟!

سیّد عظیم شیروانی

***
ائیله مستم بیلمزم کیم، مئی نه دیر، مینا ندیر!

گول ندیر، بولبول ندیر، سونبول ندیر، صحرا ندیر!

سید ابولقاسم نباتی***
منیم ای نازنین دوستوم زمستانین بهار اولسین

سعادت تاجی همیشه باشیندا برقرار اولسین

اومیدیم وار او حقه نیازین اولماسین خلقه

سنی خار ایستین ظالم ، ذلیل روزگار اولسین

؟

***
بیر صبادیر قاصیدیم، یئل اسمگه جان تله سیر

  او دا بولمور حالیمی، دوزمه گیمی، گئج گئج اسیر

امید الهامی علمداری
***
آغ گؤرچین، نه روادیر که ایشیقلیق قوشی سن تک

یاتا بایقوش یوواسیندا قالا خفاش آراسیندا

شهریار

***
چوروتدوک، عؤمروموزو بی وفالار عشقینده

بو نازلی، غمزه ساتان، مه لقالا عشقینده

علی آقا واحد

***
بو دنیا، فانی دیر، فانی

بو دنیا ده قالان هانی؟

داود اوغلو سلیمانی

تخت أوستوندن سالان دنیا

 خسته قاسم

***
بیرگویرچین تکی دنسیزلمیشم

بولبولم یایدا چمن سیز لمیشم

ئوز دیاریمدا وطن سیز لمیشم

هیچ بیلیرسن نئجه سن سیز لمیشم

شهریار

***
مداد اولسا اگر دریا، قلم اولسا اگر اشجار،

باشا یئتمز غمیم شرحی، قلم هر لحظه قان آغلار.

خورشید خانوم ناتوان

***
اگر من نقاش اولام دونیانی زندان چکرم

اولومی ، آیرلیقی ، حسرتی پشمان چکرم

اگر من صیاد اولام ، سن کیمین جیران اودونا

اوره گی پاره ادیب عشقیوه هیجران چکرم

؟
***
«حمد و لیل الله»، یاریمین گؤردوم اوزون،

دل ربا دلداریمین گؤردوم اوزون،

طورسی طراریمین گؤردوم اوزون،

گؤزلری مکاریمین گؤردوم اوزون.

سید عماد الدین نسیمی

***
افغان دیر ایشیم سرو خرامانین ایچون،

قان دیر جگریم غنچۀ خندانین ایچون،

عشقین ده غم و غصه چکیب پیر اولدوم،

من پیره ترحم ائت ایگیت جانین ایچون

مولانا محمد فضولی

***
ای فلک درد و غمیم شرحینی جانانه یئتیر

ثبت قیل ملک خراجینی او سلطانه یئتیر

داهی یوخ تاب و توان جسم ضعیفیمده منیم

یا کی آل جانیمی یا دردیمی درمانه یئتیر

حئیران خانوم

***
یالان دنیا!

بوغلایدین، دوغان یئرده

دوغوب خلقی بوغان یئرده

اوغول نعشین اوغان یئرده

آنا زولفون یولان دنیا

 شهریار

***

[ سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1391 ] [ 22:3 ] [ زهرا ]

***

گرهی است هر ستاره که بود بکار گردون

تو از او چگونه داری طمع گره گشائی؟ - دکتر علی صدارت (نسیم)

***

ز غم من تو بدین ناله حکایت ها کن

اگر از منزل جانانه ی من می گذری

گوی کای خفته بیاد آر که تا این دل شب

خواب را یاد تو ره بسته بچشمان تری-پروین بامداد

***

اگر آرام ننشینی بخاکت افکنم ایدل

همان گیرم که در پایی سروجان باختی، رفتی- محمد قهرمان

***

فلک زین کجرویهایت نمی گویم که برگردی

شب وصلست خواهم اندکی آهسته تر گردی- فیضی دکنی

***

شستم از اشک و ز خون رنگ و جلایش دادم

صورت عشق نبد ورنه بدین زیبایی- نظام وفا

***

دیدی ای ماه که شمع شب تارم نشدی

تا نکشتی ز غمم شمع مزارم نشدی

بیخبر از بر من رفتی و این دردم کشت

که خبردار ز دشواری کارم نشدی- گلچین معانی

***

سفر کردم بامید غنیمت

غنیمت عمر، بود و گشت فانی

بدادم عمر و درد دل خریدم

چه شاید گفت از این بازارگانی؟- اوحدی مراغه ای

***

دلم چون لاله سوزانیست از داغ دو روئیها

چه می خواهم دگر گرمی ز چشم آتش افروزی؟- دکتر صبور

***

فلک را دیده ها بر هم نمی آید شب از کینم

چنان هشیار می خوابد که بیدارست پنداری- نظیری نیشابوری

***

بدرمان دلم یکدم نمی کوشی، نمی کوشی

ز چشمم اشتیاق دل، نمی خوانی، نمی خوانی

در این دریا من آنروزی که این کشتی رها کردم

چه روشن دیدم این شبهای وحشت زای توفانی- محمد حبیب اللهی

***

همه خوشدل اینکه مطرب  بزند بتار، چنگی

من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار موئی- فصیح الزمان "رضوانی"

***

ای نگه با نظرت هم می و هم میخانه

گردش چشم تو هم ساقی و هم پیمانه

نرگست با همه در آشتی و هم در جنگ

نگهت با همه هم محرم و هم بیگانه- قصاب کاشانی

***

دوشینه بمن اینهمه دشنام که دادی

پاداش دعائیست که بر جان تو کردم- فروغی بسطامی

***

تردامنی ما نه ز آلودگی بود

طوفان رسیده از دل دریا گذدشته ایم

مستی فسانه بود تو ای ساقی ازل

زهری بجام کن که ز صهبا گذشته ایم- بهادر یگانه

***

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم- شهریار

***

هرچه روی برو ، مرو راه خلاف دوستی

هر چه زنی بزن، مزن طعنه به روزگار من- شوریده شیرازی

***

مرا نوشید و مستی کرد و اشکی ریخت بر دامن

بچین دامنش چون کودکی مضطر شدم پنهان

بساز خوشنواییش زخمه میزد با پریشانی

من اندر نغمه های ساز سکرآور شدم پنهان- بیریای گیلانی(شیدا)

***

[ جمعه پانزدهم اردیبهشت 1391 ] [ 15:2 ] [ زهرا ]

***

تغافل کرد تا در آرزوی دام او بودم

کنون کز گوشه بامش پریدم، دانه می ریزد- عاشق اصفهانی

***

روزی به پیر میکده گفتم که عمر چیست؟

چشمی به روی هم زد و گفت: که هان! گذشت- نصرت رحمانی

***

دل بر جهان مبند که این کاخ زرنگار

بنیادش از برای زوال است و انحطاط گلزار اصفهانی

***

خارم مشکن در جگر از بوی گل ای باد

بگذار که از حسرت گلزار بمیرم- صباحی بیگدلی

***

حـدیـث هـول قـیـامـت کـه گـفـت واعـظ شـهر

کــنــایـتـیـسـت کـه از روزگـار هـجـران گـفـت- حافظ

***

شیشه عبرت دلسوختگانیم چو شمع

می شود با پر پروانه رفو، جامه ما- نوذر پرنگ

***

خاطر پرحسرتم را با پیامی شاد کن

ای صدایت مژده بخش کامرانیها مرا- معینی کرمانشاهی

***

واعـظ مـکـن نـصـیـحـت شـوریدگان که ما

بـا خـاک کـوی دوسـت بـه فردوس ننگریم-حافظ

***

چو فرصتها در آتشها فکندم از جوانیها

کنون من ماندم و خاکستری زان زندگانیها- معینی کرمانشاهی

***

صائب امشب نوبت افسانه مژگان اوست

چشم اگر داری به فکر گریه مستانه باش

***

عــشـق رخ یـار بـر مـن زار مـگـیـر

بـر خـسـتـه دلـان رنـد خـمـار مگیر

صوفی چو تو رسم رهروان می‌دانی

بـر مـردم رنـد نـکـتـه بـسیار مگیر- حافظ

***

ز روزگار ندانم چه طالعست مرا

که یک ستاره بهر هفت آسمانم نیست- شاپور تهرانی

***

تمام حجم قفس را شناختیم، بس است

بیا به تجربه در آسمان، پری بزنیم- قیصر امین پور

***

زلف  آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نـرگـسـش عـربـده جـوی و لـبـش افسوس کنان

نـیـم شـب دوش بـه بـالـیـن مـن آمـد بـنـشـست- حافظ

***

سودند سر به خاک مذلت کسان چو باد

در برجهای قلعه تدبیر کس نماند- اخوان ثالث

***

تنم ز ضعف چنان شد که گر به دیده خویش

چو نور جا کنم از خود هنوز پنهانم- مرشد بروجردی

***

ای کـه گـفـتـی جـان بـده تـا بـاشدت آرام جان

جـان بـه غـم‌هایش سپردم نیست آرامم هنوز- حافظ

***

دگر قـمـار مـحـبـت نمی برد دل مــن

کـه دسـت بردی از ایـن بخـت بـدبـیارم نیست

مــن اخـتـیـار نـکردم پــس از تـو یـار دگـر

بـه غیر گـریـه کـه آن هـم بـه اخـتـیارم نیست- شهریار

***

تلاش بوسه نداریم چون هوسناکان

نگاه ما به نگاهی ز دور خرسند است- صائب

***

به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک

که من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک- شهریار

***

سیرم از مردم دنیا طلب دون، که به جهد

لقمه از گرسنه گیرند و خورانند به سیر- پرتو اصفهانی

***

خـون دل ریـخـتـه تـرک نـگـهـی، کـو رسـتـم

تــا ز تـوران طـلـب خـون سـیـاووش کـنـیـم- شهریار

***

شیشه با سنگ نمی سازد و، مشتاقی بین

با دل سنگ تو دارد، چه مدارا دل من- کنی پور

***

 

[ چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1391 ] [ 22:36 ] [ زهرا ]

شبی پروانه ای دیدم میان شعله ی شمعی

حسد بردم بر احوالش که خوش مستانه می سوزد

مرا دور از رخ چو آتشی دائم خداوندا

بصد ناکامی و حسرت دل دیوانه می سوزد- علی اشتری

***

زندگی بی آه و اشک نیست ممکن همچو شمع

در دیار عاشقان آب و هوای دیگر است- طبیب اصفهانی

***

عزم آن دارم که امشب نیم مست

پای کوبان، کوزه ی دُردی به دست

سر به بازار قلندر در نهم

پس به یک ساعت  ببازم هر چه هست- عطار

***

طغیان ناز بین، که جگر گوشه خلیل

سر زیر تیغ داد و، شهیدش نمی کنند- عرفی شیرازی

***

عزت سرای خانه بدوشان، قبول توست

ای قبله امید، بسوزان قبله ها- رعدی آذرخشی

***

ز رفتن تو من از عمر بی نصیب شدم

سفر تو کردی و من در وطن غریب شدم- صائب

***

غم، خیرباد دل گفت روزی که دلبر آمد

دشمن زند در صلح دولت چو بر در آمد- حالتی ترکمان

***

فغان که نیست بجز عیب یکدگر دیدن

نصیب مردم عالم، ز آشنایی هم- صائب

***

راز ضمیر خود را از سفلگان نگهدار

ناید ز دزد هرگز، آیین پاسبانی-؟

***

داشتم خاطر مجموع ز دیدار تو لیک

عاقبت چون سر زلف تو پریشانم کرد- شهاب

***

بگذشت شب ز نیمه و من با خیال دوست

میناصفت بگوشه ی میخانه ام هنوز

از شعله ی نگاه تو پروا نمیکنم

ای شمع من! بسوز که پروانه ام هنوز- رضا ثابتی

***

کام بخشیهای گردون، نیست جز داد وستد

تا لب نانی عطا فرمود، دندان را گرفت- کلیم کاشانی

***

غیر روی تو که پیوسته دو ابرو دارد

در کجا سوره ی یوسف، به دو بسم الله است؟- رفیع کاشانی

***

کاری مکن که نیمه شب از رخنه قفس

راه گریز پیش دل ناتوان نهم- صائب

***

فدای طره ی مشکین دلکش تو که هست

ز روزگار پریشان من، پریشانتر- پارسا تویسرکانی

***

در پی مال کند هر که شب و روز تلاش

خون دل می خورد و، عیش تصور دارد- منعم شیرازی

***

غیر از سیاه کردن اوراق زندگی

ای دل دگر چه طرف، ز گفتار بسته ای؟

***

ظرفم مبین حقیر، که گر ساقیم تویی

خواهد شد این سفال، ز گردون درازتر بابای فغانی شیرازی

***

داری هوس که غیر برای تو جان دهد؟

آه این چه آرزوست؟ مگر مرده ایم ما- عالی دارابجردی

***


 

 

[ چهارشنبه ششم اردیبهشت 1391 ] [ 10:19 ] [ زهرا ]

***

نقّاش  چون  شمايل   آن   ماه    مي‌كشد

نوبت  به  زلف  او  چو  رسد آه مي‌كشد-خالص

***

به بستي چشم يعني وقت خواب است

نه خواب  است اين حريفان را جواب است -مولوي

***

گويند بهاري شد وگل آمد و دي رفت

ما بي تو نديديم كه كي آمد و كي رفت-تسليمي كاشاني

***

گر زني تيغ، زنم بوسه به دستت كه  بزن

نيست مرد ره عشق آن كه مزن مي‌گويد-شوريده شيرازي

***

سالها چيزي به   نام    زندگاني   داشتم

عالمي آشفته با نام جواني داشتم -پژمان بختياري

***

به  صد  سال  يك  دوست  آيد  به  دست

به يك روز دشمــــن توان كرد شصت -اسدي طوسي

***

ز بس تنها نشستم همچو گلهای بیابانی

دلم چون غنچه خو کرده است با سر در گریبانی- یگانه

***

گر مُخيّر بكنندم به قيامت كه چه خواهي

دوست مارا و همه نعمت فردوس شمارا-سعدي

***

سعي از حد بشد و قطره ي خوني نچکيد

پنجه عشق خجل گشت ز افشردن ما- طالب آملی

***

چشم گريان آوريم و جان پر حسرت بريم

ديگر   از    آغاز   و  از  انجام كار ما مپرس-نظيري نيشابوري

***

زشرم   روی   تو در  باغ ،  وقت   گل   چیدن

گل آب  گردد  و  از  دست  باغبان بچكد-  اوحدی مراغه ای

***

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیارخسته ام-بهمنی

***

به محفلی که بریدند دیگران کف دست

چه ها رسید ز حسرت دل زلیخا را- عاشق اصفهانی

***

جائي  نه  كه  گيرد  دل  ديوانه قراري

ويران شود  اين  شهر  كه ويرانه ندارد-مجمر اصفهاني

***

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را؟

اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم- بهمنی

***

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد

ای زرد روی عاشق تو صبرکن وفا کن- مولوی

***

درپيش دوست تحفة جان بس محقّراست

در خاك پاي يار سر از خاك كمتر است-نجمي اصفهاني

***

جواني شمع ره كردم که جويم زندگاني را

نجستم زندگاني را و گم كردم جواني را

كنون با بار   پيري    آرزومندم  كه برگردم

به دنبـــــال جواني كوره راه   زندگاني را شهريار

***

گرنمی آیم به پرسش نیست درتقصیرمن

کور بادا دیده ام بیمار چون بینم تو را-ذوقی تونی

***

دامن کشیدن از کف عشاق . سهل نیست

یوسف از این گناه به زندان نشسته است - صائب تبریزی

***

آمد ز درم خنده به لب، بوسه طلب، مست

در  دامن  پندار  من مي ‌زده   بنشست-لعبت والا

***

دى گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد

هيهات كه رنج تو ز قانون شفا رفت- حافظ

***

اي سرو كه اسباب جواني همه‌داري

با ما به جفـــــا پنجه مينــداز كه پيريم -اوحدي مراغه‌اي

***

زين آتش نهفته كه در سينه ی منست

خورشيد شعله ايست كه در آسمان گرفت- حافظ

***

آرزو دارم  كه يك  روز  آورم   بي‌غم  به  سـر

اي فلك امـروز محنتهاي  فردا  مي ‌كشم-قيدي كرماني

***

مزن ز چون و چرا دم كه بنده ی مقبل

قبول كرد به جان هر سخن كه جانان گفت- حافظ

***

آنكه در آئينه دارد بوسه را  از  خود  دريغ

كي  به  عاشق  وا گذارد  اختيار بوسه را-صائب تبریزی

***

زلیخا شد زنزدیکی غمین. یعقوب از دوری

دل این هر دو را با یک محبت میبرد یوسف

زکار زشت نادان میخورد خون جگر دانا

زلیخا میکند تقصیر و خجلت میبرد یوسف- رنجی

***

امشب  كمند  زلف  ترا  تاب  ديگري است

اي فتنه در كمين  دل  و هوش كيستي؟-رهی معیری

***

[ شنبه بیست و ششم فروردین 1391 ] [ 19:26 ] [ زهرا ]

***

ما را ز کوی باده فروشان گریز نیست

تا باده در خم است همینجا نشسته ایم- علی اشتری- فرهاد

***

ز ماجرای دل آتشین خود چون شمع

بسی حکایت ناگفته بر زبان دارم

ز دور عشق که چون ابر نوبهارگذشت

بیادگار، همین چشم خونفشان دارم- ورزی

***

ساز بشکسته ام و طائر پر بسته نگارا

عجبی نیست که اینگونه غم افزاست فغانم- عماد خراسانی

***

ما که با درد آشنا و ز خویشتن بیگانه ایم

بهر خلق افسانه میخوانیم و خود افسانه ایم- مسعود فرزاد

***

گر نمی دانی که روزم در غمت چون بگذرد

یکشب اینجا باش و تا صبح اشک و آهم را ببین- علی اشتری

***

ای سیل اشک خاک وجودم به آب ده

تا بر دل کسی ننشیند غبار من- هلالی جغتایی

***

هستی وارونه ای داریم همرنگ عدم

عمر ما چون موج باشد در تباه خویشتن- وثوقی(روشن)

***

ترک این غافل نمائی کی کنیم ای عاقلان؟

شهر شهر غافلان است و نه ما دیوانه ایم-مسعود فرزاد

***

برای تشنه کامان محبت چشمه ی نوشم

فریب وادی خویشم سرابم می توان گفتن- محمدکلانتری

***

ساقی تو را که دست و دلی هست، می بنوش

کز بوی باده، دست و دل من ز کار رفت- صائب تبریزی

***

در حق ما هر گروهی را گمانی دیگر است

کس ندانست اینکه ما گنجیم یا ویرانه ایم- مسعود فرزاد

***

من بی سر و دستارم در خانه ی خمارم

یک سینه سخن دارم آن شرح دهم یا نه؟- مولوی

***

ای غم! بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

در گوشه ی میخانه هم ما را تو پیدا می کنی-شهریار

***

[ یکشنبه سیزدهم فروردین 1391 ] [ 9:30 ] [ زهرا ]


***

دلم آشفته ی آن مایه ناز است هنوز

مرغ پرسوخته در پنجه ی باز است هنوز- عماد خراسانی

***

ساقی ز بیخود کردنم یک لحظه خودداری مکن

تا میتوانی می بده اشک مرا جاری مکن-  رسوا

***

همه خفتند بغیر از من و پروانه و شمع

قصه ی ما دو سه دیوانه دراز است هنوز- عماد خراسانی

***

از چهره ی غم بود اگر دیده گشودم

از خون جگر بود اگر جام گرفتم- بهادر یگانه

***

سالها خاکستر مجنون وخاک کوه کن

جمع می کردند، تا رنگ دل ما ریختند- ؟

***

کو حریفی که کند سیر قمارم در عشق

پاکبازم به خدا، پاکبری می خواهم-عشرتی اصفهانی

***

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

دوسه روزی قفسی ساخته اند از بدنم- همام تبریزی

***

کوتاه گشت از همه جا رشته امید

از بسکه روزگار، گره زد به کار من- کلیم کاشانی

***

گردون ز بیم آنکه نیایی به خواب ما

اول ربود خواب  ز چشم پُر آب ما- سحاب اصفهانی

***

لبت به روی کسی وا نمی شود به تبسم

نمک فروش، به این نخوت و غرور که دیده؟-کلیم کاشانی

***

نتوان رست به حیلت ز مکافات جهان

گر نشد دست پدر، پای پسر می شکند- ابراهیم صهبا

***

زهی سعادت مقبلی که از سر جود

به مهر با هم احسان نمود و بی کین رفت- سیف فرغانی

***

روی با دیوار آوردن، دلیل کافریست

سجده گاه عارفان را، حاجت محراب نیست- فیضی دکنی

***

رفتم که بر تو خندم و غافل که بی دریغ

بر روی غیر خندی و گریان کنی مرا- پژمان بختیاری

***

خشکیده بوته ایم، غریب بهار و باغ

رنج بهار نیست، چو شوق جوانه نیست- پرویز خایفی

***

چیزی به بساط ما تهی دستان نیست

جانی که تو داده ای، فدای تو کنیم- حزین لاهیجی

***

تو غافلی و فلک خون دیده می بارد

که روز میرود و روزگار میگذرد- کاتبی ترشیزی

***

چو امن خواهی ازین کارگاه پرآشوب

میا ز میکده بیرون و، باش مست خراب- علیشیرنوایی

***

تا توانی سخن از مردم بی درد مکن

گر همه کوه شود، تکیه به نامرد مکن- قلیخان زنگنه

***

ترا که تاب بلا نیست، گرد عشق مگرد

به دجله پا ننهد، هر که او شناور نیست- افسر قاجار

***

چه سرنوشت غریبی است، غربت من و تو

من و تو، تازه ترین قصه کهن بودیم- سهیل محمودی

***

تا کی نصیحتم که به خوبان مبند دل

ناصح ترا چکار؟ دل من دل تو نیست- طبیب اصفهانی

***

اگرچه نیت خوبیست، زیستن، اما

خوشا که دست، به تصمیم دیگری بزنیم- قیصر امین پور

***

[ جمعه یازدهم فروردین 1391 ] [ 18:22 ] [ زهرا ]

هیچ دانی چیست این سرخی که در چشم من است؟

آتشی از کاروان اشک بر جا مانده است-ابوالحسن ورزی

***

خونابه ای که راه به مژگان تر بَرَد

مشکل به کنج سینه محزون بسر بَرَد- شفائی اصفهانی

***

وز گفتگوی خلق مخور غم که گاهگاه

ابر سیه به چهره ی مهتاب می دود- سیمین بهبهانی

***

بسکه با شب زنده داریهای خود خو کرده ام

از نسیم صبحگاهی هم گریزانم چو شمع- اطهری

***

از بهار بی نشان عشق من دارد نشان

آن گل تنها که در دامان صحرا مانده است- ورزی

***

رهین منت آهم که دامن دل را

بپاس همنفسی یکنفس رها نکند- نیاز کرمانی

***

تو چه دانی ز سرانجام من خانه خراب

سرگذشت دل ویرانه ز دیوانه بپرس- بهادر یگانه

***

هزار مرتبه دیوانه تری شوی ای دل؟

اگر دمی بگذارم به حال خویشتن- ورزی

***

اسیر زلف دوتایت دل شکسته ماست

بدو بگوی که با دل بجور تا نکند- نیاز کرمانی

***

گر مست می شود دل تو از شراب خون

پیش آر جام خویش که  مینا دل من است- ورزی

***

چشم گریان آوریم و جان پرحسرت بریم

دیگر از آغاز و از انجام کار ما مپرس- نظیری نیشابوری

***

باز امشب جلوه بخش بزم مستانم چو شمع

در میان سوز و ساز خویش خندانم چو شمع

رقص مرگ است اینکه می پیچم بخود از تاب درد

کس چه می داند که میسوزد تن وجانم چو شمع- اطهری کرمانی

***

[ چهارشنبه نهم فروردین 1391 ] [ 22:56 ] [ زهرا ]

 

***

عالم بی خبری طرفه بهشتی بوده است

حیف، صد حیف که ما دیر خبردار شدیم- صائب

***

        ما سیه گلیمان را جز بلا نمی شاید

بر دل " بهائی" نه هر بلا که بتوانی- بهائی

***

در دایره بی سببی ما نقطه محویم

هرگز خبر از عالم اسباب نداریم- صائب

***

بتولای خود ز آتش محنت چو خلیل

گوئیا در چمن لاله و ریحان بودم- سعدی

***

بسیار بود دعوی وارستگی ولی

جز رفتگان ندیده ام از خویش رسته ای- امیر فیروزکوهی

***

دوش میان ما و تو رفت اگر حکایتی

ما خجلیم و باز تو شکوه ی دوش می کنی- سروش اصفهانی

***

آسمان زیر و زبر گردی و نابود شوی

من از گردش تو بس زبر و زیر شدم- بهادر یگانه

***

گفته بودند به گلشن گل بی خار نیابی

در شگفتم گل من کز چه سبب خار ندارد- سیمین بهبانی

***

فراق دوستان بر جانم آن کرد

که در گلشن کند باد خزانی

ترا ای چرخ بسیار آزمودم

همانی و همانی و همانی- اوحدی مراغه ای

***

در نیازستان هستی بی نیازی هست اگر

نیست جز در کنج عزلت گنج معنی جسته ای- دهخدا

***

گفتم به چشم یار که با ما چه کرده ای؟

گفتا چو خشم برق، گیاه تو سوختم- بهادر یگانه

***

با قدرت اراده ی گردون چه می کند

افسرده ای، شکسته دلی، بی اراده ای؟- پژمان بختیاری

***

کدام در نهم سر؟ که به آسمان این در

بصفای دل جهانی همه در نماز بینم- علی اشتری

***

به گریه ام مخند بسوزم نگاه کن

شمعم که اشک ریزد و آتش بپا کند- بهادر یگانه

***

با خط کودکانه ی تقدیر تیره شد

روحی که بود ساده تر از لوح ساده ای- - بختیاری

***

اگر چه جهانی بجامی نیرزد

ولی من جهانی به جامی گرفتم- مشفق کاشانی

***

 

[ دوشنبه هفتم فروردین 1391 ] [ 14:23 ] [ زهرا ]
 

***

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر

كز ديو و دد  ملولم و انسانم آرزوست

گفت يافت مي نشود جسته ايم ما

گفت آن كه يافت مي نشود آنم آرزوست- مولوي

***

خيره شدي در گناه رو كه در اين بارگاه

جرم مكرر بود قصد دعا كردنت- رعدي آذرخشي

***

دل بردي از من به يغما اي ترك غارتگر من

ديدي چو آوردي اي دوست از دست دل بر سر من

عشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شد

رفتي چو تير و كمان شد از بار غم پيكر من- صفاي اصفهاني

***

جان به لب آمد، خدا را جان من! رحمي نما

بيقرارم، بيقرارم، بيقرارِ بيقرار

***

گرچه می دانم که چشمی راه دارد بافسون شب،
لیک می بینم ز روزن های خوابی خوش:
آتشی روشن درون شب.- سهراب

***

اميد عافيتم بود، روزگار نخواست

قرار عيش و امان داشتم و زمانه گرفت

زهي به خيل ستمگر كه هرچه داد بمن

به تيغ باز ستاند و به تازيانه گرفت- ابتهاج

***

آري خوش است پرواز

اما شب است و طوفان

وين بالهاي خونين...؟؟؟

***

 كي آگه مي شود از روزگار تلخ ناكامان؟

كسي كاو گسترد  هر شب بساط كام راني را

به دامان خون دل از ديده افشاندن كجا داند؟

به ساغر آن كه مي ريزد شراب ارغواني را- حبيب يغمايي

***

به خون نشستم از جان ستاني دل خويش

درون سينه بود قاتلي كه من دارم- رهي معيري

***

از مرز خوابم می گذشتم،
سایه تاریک یک نیلوفر
روی همه این ویرانه فرو افتاده بود.
کدامین باد بی پروا
دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟- سهراب

***

به تيرم زد، كمان افكند در پشت

كه يعني من ندانم كي تو را كشت

تو خود اثبات كردي قتل فايز

به خونم كرده اي رنگين سرانگشت- فايز

***

چرا به دفتر عشق اي خداي لوح و قلم

به غير حيرت و حسرت نمي زني قلمي؟- رعدي آذرخشي

***

دلم اي كاش بيرون مي شد از تن

دريغا دست برمي داشت از من

كسان دارند فايز! دشمن از دور

من مسكين بود در خانه دشمن- فايز

***

در گردش زمانه چو شد دور دور ما

پيمان شكست ساقي و پيمانه هم شكست- نياز كرماني

***

گفتم اي گل رسم و قانون نكويان جيست؟ گفت

بي وفائي رسم من، بيداد قانون من  است- دكتر محمد سياسي

***

پس از مرگم نخواهم هاي هويي

نه فرياد و نه افغان و نوايي

بگويي گشته فايز كُشته دل

ندارد كشته دل خونبهايي- فايز

    ***   

[ چهارشنبه دوم فروردین 1391 ] [ 19:41 ] [ زهرا ]
 

عيدتان مبارك

ای آنکه به تدبیر تو گردد ایام

ای دیده و دل از تو دگرگون مادام 

ای آنکه به دست توست احوال جهان

حکمی بنما که گردد ایام به کام

***

عيد بر شما دوستان عزيز و بزرگوار مبارك - آروزي شادي و شادكامي


***

بار غم هستي كه گران بود چو كوهي

با عشق تو چون مرغ سبكباركشيديم- آذرخشي

***

ندانستم كه تو كي آمدي اي دوست كي رفتي

بمن تا مژده آورند من از خود بدر رفتم

تو قدر من ندانستي و حيف از بلبلي چون من

كه از خار غمت – اي تازه گل خونينه پر رفتم- ه.ا.سايه

***

آتش بگيري اي دل مجنون كه بيگنه

من در شرار تاب گناه تو سوختم-يگانه

***

آنكه در صومعه چل سال شب آورد به روز

وين زمان معتكف دير مغانست منم-هلالي جغتايي

***

به پيش موج طوفان ديده ي درياي بي ساحل

سبك خيزو سبك بالم ،حبابم ميتوان گفتن- كلانتري

***

كيم من؟ آرزو گم كرده اي تنها و سرگردان

نه آرامي نه اميدي نه همدردي نه همراهي

گهي افتان و خيزان چون غباري در بياباني

گهي خاموش و حيران چون نگاهي بر نظرگاهي- رهي معيري

***

دلتنگ لب چوغنچه فروبسته اي هنوز

در آرزوي لعل سخنگوي كيستي؟- مشفق

***
نكردي رحم و رفتي صبر و تابم را كجا بردي؟

ز دل آسايش و از ديده خوابم را كجا بردي؟

تو روگرداندي و در چشم من تاريك شد دنيا

چه كردي بي مروت آفتابم را كجا بردي؟- لاهوتي

***

ديدن آن روي زيبا حد هر كس نيست ليك

خوش نگاهي بر رخت دزدانه گاهي مي كنم- پژمان بختياري

***

هم بدولت پشت پا زن بر سبيل، اهل فقر

هم ز فقر خويش نزد اهل دولت شرمساري-مسعود فرزاد

***

بدور زندگي نوشم شراب از خون دل اما

اگر اين باده در ساغر نميكردم چه مي كردم؟- مشفق كاشاني

***

در پرده ي نهان دلم جاي مي كني

گوئي بچشم خسته تني، خواب مي رود- سيمين بهباني

***

لب، نيك و بد دنيا ناديده كه مي خندد

چشم، آخر هر كاري پائيده كه مي گريد

صد داغ نهان دارد اين سينه كه مي خندد

صد گونه بلا ديدست اين ديده كه مي گريد- علي اشتري

***

دوستان سينه ي صاف آينه ي توفيقست

جرم ناكرده ي ما را به وفا بخشيدند- اسير

***

از شاخ عمر، مرغ جواني پريد و رفت

نگرفت انس با من و دوري گزيد و رفت

از باغ عمر آن گل نورسته ي مرا

گلچين روزگار بصد جور چيد و رفت- مويد ثابتي

***

من از جفات نترسم ولي از آن ترسم

كه عمر من بجفات اينقدر وفا نكند- اديب نيشابوري

***

جلوه گر از چهره ي پير مغان ديدم عيان

نقش هر صورت كه اندر كعبه و بتخانه بود- حبيب خراساني

***

تغافل كرد تا در آرزوي دام او بودم

كنو كز گوشه ي دامش پريدم دانه مي ريزد- عاشق اصفهاني

***

با من سخن از فرقت دلدار مگوئيد

از مرگ، سخن در بر بيمار مگوئيد

از شادي بسيار مبادا كه بميرم

با من خبر وصل به يكبار مگوئيد

اي همنفسان آمده جان بر لبم از شوق

امروز بغير از سخن يار مگوئيد- شريف قزويني

***

[ سه شنبه یکم فروردین 1391 ] [ 19:13 ] [ زهرا ]
 

***

چنين كه با تو مرا تاب آشنايي نيست

به حيرتم كه چرا طاقت جدايي نيست- ميلي تركماني

***

ذره اي از نور روي تو، چو بر منصور تافت

همچو قنديلي ز دارش سرنگون آويختند- سهروردي

***

چنان زهر فراقت ريختي در ساغر عمرم

كه مرگ از تلخي آن گرد جان من نمي گردد- كليم كاشاني

***

داني كه كدامين شب و روز است كه عاشق

خشنود دلي دارد و خوش بوي مشامي

شامي كه شمال آورد از دوست نسيمي

صبحي كه صبا آورد از يار، پيامي- حريف جندقي

***

ذوق يك لحظه وصال تو به آن مي ارزد

كه كسي تا به قيامت نگران بنشيند- حسن بيك

***

صورت نبست در دل من كينه كسي

آيينه هر چه ديد، فراموش مي كند- محمدقلي سليم

***

صورت نبست در دل ما نقش هيچكس

آيينه وار، از دو جهان ساده مي رويم- يوسف بلگرامي

***

غلام خويشتنم خوانده، ماه رخساري

سياه رويي من كرد عاقبت كاري- همايون اسفرايني

***

اگرچه دست و دلي سخت ناتوان دارم

تو را نمي دهم از دست تا توان دارم- كاكايي

***

در اين زمانه رفيقي كه خالي از خلل است

صراحي مي ناب است و سفينه غزل است- حافظ

***

رم دادن صيد خود از آغاز غلط بود

حالا كه رماندي و رميديم ، رميديم- وحشي بافقي

***

سينه پر حسرتي دارم كه از اندوه او

تا به نزديك لب آرم خنده را شيون شود- نظيري نيشابوري

***

صدق ما با تو درست است چو آيينه و آب

عاشقان را دل صاف و نظر پاك يكي ست- بابافغاني شيرازي

***

قرب نيكان را نمي باشد سرايت در بدن

كز شكر شيرين نگردد گر بُود بادام تلخ- صائب

***

كجاست همنفسي ؟ تا كنار او باشي

بگويمش كه چه زود اين، دو روز فاني رفت- حسين ملك زاده

***

 

 

[ دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 ] [ 19:8 ] [ زهرا ]
 

***

با خويش در سيتزم و از دوست درگريز

از حال من مپرس كه بسيار خسته ام- محمدعلي بهمني

( شعر کامل در وب اشعار ناب)

***

كار هركس ز پريشاني به ساماني رسيد

غير كار من كه در سامان پريشانست و بس- ساماني بختياري

***

حيف بر طالع واژون كه شباب آمد و رفت

دولتي بود كه در عالم خواب آمد و رفت- نذير لكناهوري

***

گشت كوتاه، چنان رشته مهرت كه ز دستم

شد رها عاقبت از بسكه تو بگسستي و بستم- مجمر اصفهاني

***

حق گويم و از دار نترسم، كه از اين دار

از گفتن حق بس چو مسيحا شده مصلوب- حاجب شيرازي

***

گفتي به تو گر بگذرم، از شوق بميري

قربان سرت بگذر و بگذار بميرم- صباحي بيگدلي

***

ز خاموشي بريدم من، زبان هرزه گويان را

دو لب برهم نهادم، كار شمشير دو دم كردم- مجذوب همداني

***

صياد اگر كه تير و كماني به كف نداشت

مرغي شكسته بال، ز تير و كمان نبود- حامد تبريزي

***

گفتي كه عاشق چون تويي، من در وفا كم ديده ام

خاطر به اين خوش مي كني يا اينچنين مي داني ام؟- عاشق اصفهاني

***

غم بر سر غم ريخته آنجا كه منم

دل بر سر دل ريخته آنجا كه تويي- رهي معيري

***

ندادي رخصت ديداري و دل از نوا افتاد

بلي هر دل كه دور افتد ز يادش، بينوا گردد- حامد تبريزي

***

از يار بي وفا، منما شكوه در جهان

او هم فتد درين روزگار عمر

از بخت بد، اگرچه شكايت كند

خوب و بد جهان گذرد در مدار عمر- حبيبه عامري

***

پاي بر ديده نه و از مژه ام باك مدار

زانكه در پا نرود خار چو نمناك شود- كاتبي ترشيزي

***

قامت خم مي دهد ياد از فنا، آگاه را

وقت افتادن بود،  چون مي شود ديوار كج- امين اصفهاني

***

باعبان خار ندامت به جگر مي شكند

برو اي گل، كه سزاوار همان گلچيني- شهريار

***

همه جا به بي وفايي مثلند، خوبرويان

تو ميان خوبرويان مثلي به بي فايي- هاتف اصفهاني

***

بسكه ناديدني از مردم عالم ديدم

روشنم گشت كه آسايش نابينا چيست- كليم كاشاني

***

نظر بروي نكو، گر گناه خواهد بود

چه نامه ها كه به محشر سياه خواهد بود- فكاري يزدي

***

از خوردن مي منع كنندم كه حرام است

چيزي كه در اين شهر حلالست ، كدام است- پناهي هروي

***

با وعده اي دور از وفا خرسند بودم

با هيچ هم، اي سنگدل شادم نكردي- پژمان بختياري

***

قاصد كه ازو به من خبر هيچ نگفت

گفتم كه: تو را يار مگر هيچ نگفت؟

گفتا كه: چرا، بگفتم آن گفته بگو

آهي به لب آورد و دگر هيچ نگفت- آذر بيگدلي

***

از بهر دو لقمه نان، كه هم داده توست

من منت هر ناكس دون، چند كشم؟- شيخ الاسلام حارثي

***

هر نگاهت به تنم آتش جان مي ريزد

بوسه اي ده كه بدين شعله گواهت گيرم- مهدي سهيلي

***

پروانه يك زمان دگر بيش زنده نيست

اي شمع سركشي مكن و رخ متاب از او- سلمان ساوجي

***

آگه نشد كسي ز بهار و خزان ما

مانند گلبني، كه به ويرانه گل كند- شيداي تكلو

***

[ جمعه بیست و ششم اسفند 1390 ] [ 23:33 ] [ زهرا ]

 

***

ره به مقصود ار نبردم در طلب، نبود عجب

رهنماي خويش كردم، اين دل گمراه را- قضايي يزدي

***

چو در دام غمي افتي، پر و بال آنقدر ميزن

كه باشد قوت پرواز، اگر روزي رها گردي- كليم كاشاني

***

كاري نساخت ناله كزو خوش كنم دلي

هان! اي دعاي نيمشبي دست دست توست- ولي دشت بياضي

***

صبا برهم زد آن زلف و دلم بر گرد آن گردد

چو آن مرغي كه ويران كرده بيند، آشيانش را-ضميري اصفهاني

***

عزيز مصر شدي يوسفا! نمي داني

عزيز حق كندت يادي از پدر كردن- مهدي سهيلي

***

كامم اگر نمي دهي، تيغ بِكش ، بكُش مرا

چند به وعده خوش كنم، جان به لب رسيده را- رهي معيري

***

صبرم از دوست مفرماي كه هرگز باهم

التفاتي نبود عشق و شكيبايي را- همام تبريزي

***

چو قسمت ازلي بي حضور ما كردند

گر اندكي نه به وفق رضاست، خرده مگير- حافظ

***

عزتي داريم در شهر جنون كز راه دور

سنگ مي آيد به استقبال ما از هر طرف- غني كشميري

***

جفا كه با من دلخسته مي كني، سهل است

غرض وفاست  كه با مردم دگر نكني- هلال جغتايي

***

عشق ما پرتو ندارد، ما چراغ مُرده ايم

گرم كن هنگامه ديگر كه ما افسرده ايم- وحشي بافقي

***

صبر توقع مكن ز دل، كه نخواهند

باج ز بيچاره اي كه آه ندارد-دهقان ساماني

***

كاش مي آمد و مي ديد چو من روي تو را

آنكه ايراد جنون بر من فرزانه گرفت- حامد تبريزي

***

پدرت گوهر خود تا به زر و سيم فروخت

پدر عشق بسوزد كه در آمد پدرم- شهريار

***

با رقيبان سخن از كشتن ما مي گويد

كشتن آنست كه با غير سخن مي گويد- شوقي

***

اگر چه نيت خوبيست، زيستن، اما

خوشا كه دست، به تصميم ديگري بزنيم- قيصر امين پور

***

شكست عهد من و گفت" هر چه بود گذشت"

به گريه گفتمش:"آري، ولي چه زودگذشت"

بهار بود و تو بودي وعشق بود و اميد

بهار رفت و تو رفتي و هرچه بود گذشت-ايرج دهقان

***

عشق را چاره محال است ندانم كه چرا

بيشتر جا به دل مردم بيچاره كند؟- حسن غزنوي

***

صد شكر كه ديديم پريشانتري از خويش

زلف تو دل جمع، ز ما وام گرفته- كليم كاشاني

***

كافر عشقم اگر شيخ بخواند، غم نيست

همه دانند، كه اين طايفه بي ايمانند- فخري قاجاري

***

عندليبي را كه از گل با خيال گل خوش است

هيچ باغ دلگشايي نيست جز كنج قفس- صائب

***

صياد جفا پيشه،اسيران قفس را

اي كاش دهد رخصت فرياد و دگر هيچ- طبيب اصفهاني

***

كالاي پاك طينتي، از ما نمي خرند

اي نسلهاي تازه، شما كمتر آوريد- معيني كرمانشاهي

***

عيد آمد و ما خانه خود رانتكانديم

گردي نسترديم و غباري نفشانديم

ديديم كه در كسوت بخت آمده نوروز

از بي دلي او را ز در خانه برانديم-اخوان ثالث

***

صيد فريب خورده ي دام زمانه ام

با پاي خويش، در پي صياد رفته ام- بهمن رافعي

***

روزگاري گر بلندت كرد، دست روزگار

گاه گاهي هم به فكر مردم دل ريش باش- ژوليده

***

 

كاخي كه اشك و آه منش، با اميد ساخت

روزي خبر شدم، كه بنايش بر آب بود- گيتي ايروانلو

***

بلبل نبود عاشق گل، اين كلاه را

ما دوختيم و بر سر بلبل گذاشتيم- صابر همداني

***

روييده از كوير دلم، خوشه هاي درد

طغيان نموده در جگرم، رودهاي خون- نوذر پرنگ

***

از كاسه شكسته نخيزد صدا درست

احوال ما مپرس كه ما دل شكسته ايم- حالتي تركمان

***

 

 

[ دوشنبه بیست و دوم اسفند 1390 ] [ 23:2 ] [ زهرا ]
 

***

نباشد اين قفس را وُسعت فرياد ما اي دل!

فغان بلبل شوريده در صحن چمن خوشتر(قهرمان)

***

اي عشق اگر نگيري امروز دست ما را

ما را كه مي نوازد هنگام ناتواني( سهي)

***

آسمان با دامني پر سنگ، دارد قصد ما

زين مخافت كيست ما را بر زمين فرياد رس؟( آتشي)

***

دلدار چنان مشوش آمد که مپرس

هجرانش چنان پر آتش آمد که مپرس

گفتم که مکن گفت مکن تا نکنم

این یک سخنم چنان خوش آمد که مپرس(مولوي)

***

غنچه خون خوردن پنهان ز دل من آموخت

گل پريشان شدن از خاطر من ياد گرفت(قهرمان)

***

آن كسي را كه تو مي جويي

كي خيال تو به سر دارد

بس كن اين ناله و زاري را

بس كن او يار دگر دارد(فروغ فرخزاد)

***

شيوه ي آزادگان در اين چمن مانند سرو

در بهار و در خزان با چشم عبرت ديدن است( محمد قهرمان)

***

گر تو مجذوب كجاآباد دنيايي، من اما

جذبه اي دارم كه دنيا را بدينجا مي كشانم( محمدعلي بهمني)

***

تو تشنه كام به صحرا دميده!- دل خوش دار

كه ابرهاي سيه، مژده هاي باران اند( منوچهر نيستاني)

***

نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می‌برد ما را

به گلشن لذت ترک تماشا می‌برد ما را (صائب تبريزي)

 ***

نا کاميم اي دوست ز خودکامي توست

وين سوختگي هاي من از خامي توست

مگذار که در عشق تو رسوا گردم

رسوايي من باعث بد نامي توست(ابوسعيد ابوالخير)

***

ويران سراي ما را، تا رنگ لاله گيرد

تنها نه اشك حسرت، خون هم ببار باران!( وفا كرمانشاهي)

***

در اين گلشن كه هر مرغي پرد بر شاخسار گل

چرا بستند اين سنگيدلان بال و پر ما را( سهي)

***

زین عشق پر از فعل جهانسوز بترس

زین تیر قبا بخش کمر دوز بترس

وانگه آید چو زاهدان توبه کند

آنروز که توبه کرد آنروز بترس(مولوي)

***

روز اول تيشه با فرهاد آتشدست گفت:

سرنوشت عاشقان در خاك و خون غلطيدن است( محمد قهرمان)

***

براي مرگ جوانم، براي ماندن پير

بگو چگونه كنم اين شگفت را تفسير؟

زمين به دام گل و سبزه گيردم كه: بمان

زمانه ام به گلو نيشتر زند كه: بمير!( آتشي)

***

"صدايي از صداي عشق خوشتر نيست"  حافظ گفت

اگرچه بر صدايش زخم ها زد تيغ تاتاري(محمدعلي بهمني)

***

گلهاي اين چمن را يارب چرا نمانده است

رنگي ز آشنائي بوئي ز مهرباني(سهي)

***

ز ابر دست ساقی جسم خشکم لاله زاری شد

که در دل هر چه دارد خاک، از باران شود پیدا (صائب تبريزي)

 ***

بار غم جهاني ست بر دوش ناتوانم

هر چند بر تن من جان مي كَند گراني(سهي)

***

گيرم ز سازگاري طالع قفس شكست

بال و پر شكسته كجا مي برد مرا(محمد قهرمان)

***

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس

زانسان شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

ای مرغ خیال سوی او کن گذری

وانگه ز منش بپرس چندان که مپرس(مولوي)

***

دويديم يك عمر و هنگام رفتن

به جز بار حسرت نبستيم باري(سهي)

***

 می‌کند روز سیه بیگانه یاران را ز هم

خضر در ظلمات می‌گردد ز اسکندر جدا (صائب تبريزي)

***

چه مي پرسي از درد جانسوز پيري

خزاني ست كز پي ندارد بهاري( سهي)

***

مرا كمان اجل بسكه تيرباران كرد

ز مو به موي تنم مي دمد جوانه ي تير(آتشي)

***

گردون چو دايه ي پير بي مهر بود و بي شير

شد زهر، خردسالي، زين سالخورد ما را (محمد قهرمان)

***

 چه زيبا مي شود دنيا براي  من اگر روزي

تو از آني كه هستي، اي معما! پرده برداري( محمدعلي بهمني)

***

نشاط دهر به زخم ندامت آغشته است

شراب خوردن ما شیشه خوردن است اینجا (صائب تبريزي)

 ***

به شبهاي سياه هجر يا رب مبتلا گردد

سهي هر كس جدا كرد از برما دلبر ما را( سهي)

***

هزار تير، يكي كارگر نشد از مرگ

مگر كه همت يار از كمر كشد شمشير( آتشي)

***

با هر که نشینی و قدح نوش کنی

از رشک مرا خراب و مدهوش کنی

گفتی که چو می خورم تو را یاد کنم

ترسم که شوی مست و فراموش کنی(هلالي جغتايي)

***

آن دل که من آن خویش پنداشتمش

بالله بر هیچ دوست نگذاشتمش

بگذاشت بتا مرا و آمد بر تو

نیکو دارش که من نکو داشتمش(مولوي)

***

 

[ شنبه سیزدهم اسفند 1390 ] [ 10:10 ] [ زهرا ]

 

***

اميد سبز شدن نيست باغ سوخته را

گرفتم آنكه ببارد بهار بر من و تو( محمد ذكائي)

***

قفس بي در گردون چه تماشا دارد؟

سير در باغ دل خود كن و از لانه مرو(محمد قهرمان)

***

بي گمان هرگز كسي چون من نكرد

خويشتن را مايه آزار خويش(فروغ فرخزاد)

***

آه از شوخي چشم تو كه خونريز فلك

ديد اين شيوه مردم كُشي و ياد گرفت(ابتهاج)

***

شو سبك جاني بياموز از نسيم خوش نفس

خستگان را مي نواز، اما مرنج از خار و خس( منوچهر آتشي)

***

به سكه هاي محبت مرا فريب مده

چراغ سوخته را نذر آفتاب مكن

مرا به زندگي هر درخت، پيونديست

از اين بهار هراسان، دريغ آب مكن( سياوش مطهري)

***

تنم ضعيف و دلم تنگ و جان غمين باشد

سزاي آنكه دهد دل به عشق، اين باشد(محمد قهرمان)

***

در دل هنوز دارم تصويري از جواني

اين آخرين فروغست از شمع زندگاني

ما را سهي ز دنيا از هرچه بود نعمت

چيزي نماند بر جاي جز يادي از جواني( سهي)

***

زدست ديده و دل هر دو فرياد

که هر چه ديده بيند دل کند ياد

بسازم خنجري نيشش ز فولاد

زنم بر ديده تا دل گردد آزاد(باباطاهر)

***

نسیم صبح از تاراج گلزار که می‌آید؟

که مرغان کاسهٔ دریوزه کردند آشیانها را (صائب تبريزي)

 

كوردل بي بهره است از فيض درك اهل راز

چشمه خورشيد بر خفاش تاريك است و بس( آتشي)

***

شب تاريک و سنگستان و مو مست

قدح از دست مو افتاد و نشکست

نگهدارنده‌اش نيکو نگهداشت

وگرنه صد قدح نفتاده بشکست(باباطاهر)

***

گفتم كه مرا نيز دلي بود ازين پيش

خنديد كه غارتگر دلهاست نگاهم!(محمدقهرمان)

***

منم و شمع دل سوخته يا رب مددي

كه دگر باره شب آشفته شد و باد گرفت(ابتهاج)

***

از روز قیامت جهان‌سوز بترس

وز ناوک انتقام دلدوز بترس

ای در شب حرص خفته در خواب دراز

صبح اجلت رسید از روز بترس(مولوي)

***

 

از بس که شکستم و ببستم توبه

فرياد همي کند ز دستم توبه

ديروز به توبه اي شکستم ساغر

و امروز به ساغري شکستم توبه(ابوسعيد ابوالخير)

***

در پيش پاكبازان از شرم آب گشتيم

 يارب حقيقتي بخش عشق مجاز ما را(محمد قهرمان)

***

چه سالها كه زمين بي من و تو خواهد گشت

كه صيد مي رهد از دام و، دام مي ماند!

از اين تردد دايم- كه در نظر جاري-

كدام منظره اي مستدام مي ماند؟( منوچهر نيستاني)

***

فغان کز پوچ مغزی چون جرس در وادی امکان

سرآمد عمر در فریاد بی‌فریادرس مارا (صائب تبريزي)

***

بشب نشيني خرچنگ هاي مردابي

چه گونه رقص كند ماهي زلال پرست

رسيده ها چه غريب و نچيده مي افتند

به پاي هرزه علف هاي باغ كال پرست( محمدعلي بهمني)

***

اميدها كه به دل داشتيم مي بيني؟

كه ساقه هاي لگد كوب روزگاران اند...( منوچهر نيستاني)

***

بس ناروا كه ديديم، ديگر بس است يا رب

در خواب غفلت افكن چشمان باز ما را(قهرمان)

***

[ یکشنبه هفتم اسفند 1390 ] [ 10:41 ] [ زهرا ]

 

***

گفتي برو، وليك نگفتي كجا رود

اين مرغ پر شكسته كه آزاد مي كني(سيمين بهبهاني)

***

تشنه ي خون زمين است فلك وين مه نو

كهنه داسي است كه بس كشته درود اي ساقي(ابتهاج)

***

در عهد معالجات تو بیماری

بیکار شد از شیوه خلق آزاری

نی از پی آزار به سوی تو شتافت

آمد که شکایت کند از بیکاری(وحشي بافقي)

***

درون سينه من، اعتقاد معجره را

دوباره زنده كند، دست پر محبت تو

فداي اين دل تنگم كه بي اشاره ي تو

غبار ره شد و راضي نشد به زحمت تو!( عمران صلاحي)

***

من آن درخت غمينم به خشكسالي مهر

كه دست هيچكسش جز تبر به گردن نيست( سياوش مطهري)

***

سيماي مسيحايي اندوه تو، اي عشق!

در غربت اين مهلكه، فرياد رسم بود( مشيري)

***

دست از جهان بشوی که اطفال حادثات

افشانده‌اند میوهٔ این شاخ پست را (صائب تبريزي)

***

نمي ترسم كه چون پروانه مي سوزم ولي ترسم

كه از كويش برد باد صبا خاكستر ما را( سهي)

***

به لب چشمه سر شب به شتاب آمده بود

كوزه بر دوش پي بردن آب آمده بود

عصمتش راه به هر دزد نگاهي مي بست

گرچه سكر آور و سرمست و خراب آمده بود( خسرو احتشامي)

***

گه در پی آزار دل رنجوری

گه بر سر بیداد من مهجوری

شوخی و به حسن خویشتن معذوری

بر عاشق خود هرچه کنی معذوری(هلالي جغتايي)

***

 همچو اشك از نظر اي گوهر يكدانه مرو

مردم ديده ي من باش و ازين خانه مرو

جز دل آزاري ازين گنبد گردنده كه ديد؟

از حريم صدف اي گوهر يكدانه مرو(محمد قهرمان)

***

اين لب و جام پي گردش مي ، ساخته اند

ورنه بي مي ز لب و جام چه سود اي ساقي(ابتهاج)

***

به قبرستان گذر کردم صباحي

شنيدم ناله و افغان و آهي

شنيدم کله‌اي با خاک مي‌گفت

که اين دنيا نمي‌ارزد بکاهي(باباطاهر)

***

ننوازي بسر انگشت مرا، ساز خموشم

زخمه بر تار دلم زن كه در آري بخروشم

چون صدف مانده تهي سينه ام از گوهر عشق

ساز كن ساز غم امشب كه سراپا همه گوشم(سيمين بهبهاني)

***

هميشه عشق به مشتاقان پيام وصل نخواهد داد

كه گاه پيرهن يوسف كنايه اي از كفن دارد( حسين منزوي)

***

سهل باشد گر بميرم، ليك بعد مرگ هم

بيم آن دارم كه بينم باز خواب زندگي( آذر تبريزي)

***

پس دهي هر چه كه گيري، ولي از ما بپذير

زورقي را كه شكسته ست ز صد جا، دريا(پرتو كرمانشاهي)

***

سَر فريبِ مَنَش نيست، ليك خواهد كُشت

مرا به غمزه ي لبخندِ ناشيانه زدن(منوچهر آتشي)

***

تا كار ما را به دست دل درد جوي ماست

تير بلا و سيل حوادث بسوي ماست(مفتون اميني)

***

در پنجهٔ غیر پنجه کردن تا کی؟

سیم از پولاد رنجه کردن تا کی؟

گل را به گیاه دسته بستن تا چند؟

جان را به اجل شکنجه کردن تا کی؟(هلالي جغتايي)

***

باز لب هاي عطش كرده من

عشق سوزان تو را مي جويد

مي تپد قلبم و با هر تپشي

قصه عشق تو را مي گويد(فروغ فرخزاد)

***

طاعت زهاد را می‌بود اگر کیفیتی

مهر می‌زد بر دهن خمیازهٔ محراب را (صائب تبريزي)

***

[ پنجشنبه چهارم اسفند 1390 ] [ 19:5 ] [ زهرا ]
 

***

اجل خندان رسيد و اشكريزان رفت و بخشودم

فغان كاين دزد هم بر پوچي كالاي من گريد(اخوان)

***

از دل اي آفت جان صبر توقع داري

مگر اين كافر ديوانه به فرمان است

آنچه گفتند ز مجنون و پريشاني او

در غمت شمّه اي از حال پريشان من است( عماد خراساني)

***

یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است

به چه امید به بازار رساند خود را؟ (صائب تبريزي)

***

دل بُردي از من به يغما، اي ترك غارتگر من

ديدي چه آوردي اي دوست از دست دل، بر سر من

عشق تو در دل نهان شد، دل زار و تن ناتوان شد

رفتي چو تير و كمان شد، از بار غم پيكر من( صفاي اصفهاني)

***

مي كشد هر جا كه مي خواهد دل خودسر مرا

اين بلاي جان ز خود بي اختيارم كرده است(سهي)

***

 ای کرده فلک به خون من نامزدت

دیدار نکو داده و برده خردت

ز اقبال قبول تو و ز ادبار ردت

من خود رستم وای تو و خوی بدت(سنايي)

***

ضیافتی که در آنجا توانگران باشند

شکنجه‌ای است فقیران بی‌بضاعت را (صائب تبريزي)

***

بگريه گفتمش: " از بوسه اي دريغ مدار"

بخنده گفت كه:"اين باده را بخواب بنوش"(مشيري)

***

آهنگ سفر می‌کند آن ماه عذار

ای جان که نفس گیر شدی ناله برآر

در محملش آویز دلا همچو جرس

وزناله و فریاد زبان باز مدار(وحشي بافقي)

***

در آستان خرابات خاك راه شدم

بسوزد اين دل غافل چه ها كه با من كرد(نصرت رحماني)

***

ديدي آن يار كه بستيم صد اميد در او

چون به خون دل ما دست  گشود اي ساقي(ابتهاج)

***

لبي بزن به شراب من اي شكوفه ي بخت

كه مي خوش است كه با بوي گل درآميزد!(مشيري)

***

ديگر از ديدن چشمان سيه مي ترسم

كه سيه چشم مهي با نگهي زد راهم(اخوان)

***

ای هم‌نفس چند، که یارید به من

عاشق شده‌ام، مرا گذارید به من

چندم گویید کز فلان دل بردار

من دانم و دل، شما چه دارید به من؟(هلالي جغتايي)

*** 

حاجتي نيست كه آزار دهد كس ما را

اين كه زنداني خاكيم همين بس ما را(سهي)

***

دستی که حمایل تو بودی پیوست

پایی که مرا نزد تو آوردی مست

زان دست بجز بند ندارم بر پای

زان پای بجز باد ندارم در دست(سنايي)

***

از جان خود شدم سير، بودم جوان شدم پير

از بس درين گلستان مرگ جوانه ديدم(محمد قهرمان)

***

به دشواری زلیخا داد از کف دامن یوسف

به آسانی من از کف چون دهم دامان فرصت را؟ (صائب تبريزي)

***

دلا!

زمانه نوحه سرا شد، ترانه ماند يتيم

چه جاي شور وشر، آتش مشو! زبانه مگير(آتش)

***

چه دل گرفته هوائي چه پا فشرده شبي

كه يك ستاره ي لرزان در آسمانش نيست!

كبوتري كه در اين آسمان گشايد بال

دگر اميد رسيدن به آشيانش نيست(مشيري)

***

به غنچه اي كه ز سوداي دل فسرد چو من

دم مسيح نسيم سحر چه كار كند؟(آذر تبريزي)

***

 

[ سه شنبه دوم اسفند 1390 ] [ 19:53 ] [ زهرا ]

 

***

دعوی سوختگی پیش من ای لاله مکن

می‌شناسد دل من بوی دل سوخته را (صائب تبريزي)

***

اگر رطل دمادم مي كشم من

ز دست ساقي غم مي كشم من

بپوش اي ديده! چشم از هر چه بيني

مگر از دستِ تو كم مي كشم من؟(اخوان)

***

هر چه از بار پيري ناتوانتر مي شود

اي دريغا آرزوي دل جوانتر مي شود(سهي)

***

یاران کهن، که بنده بودم همه را

بند جفای خود شنودم همه را

زنهار! از کس وفا مجویید که من

دیدم همه را و آزمودم همه را(هلالي جغتايي)

***

به كودكي شدم از عمر نااميد و چه زود!

خيال عشق به پيرانه سر رسيد و چه دير!( آتشي)

***

من بودم و دوش آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شبرا چه گنه حدیث ما بود دراز(مولوي)

***

 سینه‌ها را خامشی گنجینهٔ گوهر کند

یاد دارم از صدف این نکتهٔ سربسته را (صائب تبريزي)

***

روزي به پير ميكده گفتم كه "عمر چيست؟"

چشمي به روي هم زد و گفتا كه:"هان گذشت"(نصرت رحماني)

***

اي اميد جان گفتي چيست آرزوي تو؟

گر وصال ممكن نيست، ترك آرزو كردن( محمد قهرمان)

***

اي دل غمِ عشق ديدي، جان دادي و غم خريدي

كفر و گلِ و جهل و جسمت، دين و دل و عقل و جان شد( صفاي اصفهاني)

***

آن صيد تير خورده ي از باغ رفته ام

كز خون نوشته ام به چمن يادگار خويش( عماد خراساني)

***

ساده لوحان جنون از بیم محشر فارغند

بیم رسوایی نباشد نامهٔ ننوشته را (صائب تبريزي)

***

 نیلوفر و لاله هر دو بی‌هیچ سبب

این پوشد نیل و آن به خون شوید لب

می‌شویم و می‌پوشم ای نوشین لب

در هجر تو رخ به خوان و از نیل سلب(سنايي)

***

طوفان بتكاند مگر اميد! كه صد بار

عيد آمد و ما خانه ي خود را نتكانديم(اخوان-اميد)

***

هر کس که می عشق به جامش کردند

از دردی درد تلخ‌کامش کردند

گویا همه غمهای جهان در یک جا

جمع آمده بود، عشق نامش کردند(هلالي جغتايي)

***

فرق نيك و بد نداند بسكه نَفس سركِشم

هرچه نازش مي كِشم نامهربانتر مي شود(سهي)

***

دنياي كج مداري است، آشفته روزگاري است

هر رنگ مي توان ديد، در اين زمانه ديدم( محمد قهرمان)

***

قفس به وسعت دنيا اگر بود قفس است

چنانكه مرغ گرفتار اگر هماي، اسير(آتشي)

***

مراد من ز چه پرسي به عشوه هاي كلام؟

سوال چشم تو گوياست، چون جواب در اوست(نادر نادر پور)

***

چه كرد، اي مهربان ترساي پير ميفروش، امشب

مي، گرم و سپيدت با دل سرد و سياه من

كه چون آتش به مجمر سوزم و چون مي به خم جوشم

پرند از آشيان دل كبوترهاي آه من(اخوان)

***

گفتم كه :" عشق چيست؟" تهي كرد جام و گفت:

"بر هر كسي به شيوه اي اين داستان گذشت"(نصرت رحماني)

***

زین سنگدلان نشد دلی نرم هنوز

زین یخ‌صفتان یکی نشد گرم هنوز

نگرفت دباغت آخر این چرم هنوز

نگرفت یکی را ز خدا شرم هنوز(مولوي)

***

عادتم شده در عشق، گاه گفتگو كردن

خنده بر لب آوردن،گريه در گلو كردن( محمد قهرمان)

***

تا کی دلت از چرخ حزین خواهد بود؟

با محنت و درد هم‌نشین خواهد بود

خوش باش که روزگار پیش از من و تو

تا بود چنان بود و چنین خواهد بود(هلالي جغتايي)

***

رفتم كمر كنم راست، اما نيامد از من

تا بار زندگي را بر روي شانه ديدم( محمد قهرمان)

***

به سنگساري من اي طلسم كور مكوش

چراغ سوخته را بيمي از شكستن نيست( سياوش مطهري)

***

پشيمانم كه دل دادم به محبوب دل آزاري

كه از طفلي نمي داند بهاي گوهر ما را( سهي)

***

نه چون شمعم كه شب گريد ولي آرام گيرد روز

كه چشمم شب به روز و روز بر شب هاي من گريد(اخوان)

***

هر بار قاصدي از ره آمد دلم تپيد

دردا خموش آمد و از آستان گذشت(نصرت رحماني)

***

ای چرخ مرا دلی ست بیداد پسند

بیمم دهی از سنگ حوادث تا چند

من شیشه نیم که بشکند سنگ توام

مرغ قفسم که گشتم آزاد ز بند(وحشي بافقي)

***

آن ابر سركشم كه به لحظه خيرگي

باريده ام تگرگ به باغ و بهار خويش( عماد خراساني)

***

بسكه با من نفس دون ناسازگار افتاده است

هر چه من ناكامتر او كامران تر مي شود(سهي)

***

از هر طرف كماني است پيوسته در كمينم

هرجا كه ايستادم خود را نشانه ديدم(محمد قهرمان)

***

مگر ابر بهار امشب، غمي چون من به دل دارد

كه مي خواهد بدينسان تا سحر همپاي من گريد(اخوان)

***

گفتي که فلان ز ياد ما خاموش است

از باده عشق ديگري مدهوش است

شرمت بادا، هنوز خاک در تو

از گرمي خون دل من در جوش است(ابوسعيد ابوالخير)

***

 

[ دوشنبه یکم اسفند 1390 ] [ 15:58 ] [ زهرا ]

 

بازگشتم امشب از ميخانه اما مست مست

سر درون سينه و تنهاي تنها، مست مست

در ميان كوچه ها افتان و خيزان چون نسيم

جامه وارون كرده و شيداي شيدا، مست مست(معيني كرمانشاهي)

***

دارم اميد كه از راحت دل دور شود

آنكه اي راحت دل از تو جدا كرد مرا(ورزي)

***

ما را دگر چه چشم اميدي ز پيري است

كز پيش من جواني با چشم تر گذشت(نظام وفا)

***

گفتمش سير ببينم مگر از دل برود

و آنچنان پاي گرفتست كه مشكل برود(سعدي)

***

همچو رگبار بهاري كه بدريا ريزد

عشق خود را به دل غرقه بطوفانم زد

از غم و درد تو اي عمر چه كم داشت دلم

باز درد دگري آمد و برجانم زد(ابوالحسن ورزي)

***

تغافل برد از حد شوخ چشم من، نمي داند

جفا قدري، ستم حدي و ناز اندازه اي دارد(مجذوب تبريزي)

***

جام باده سرنگون و بسترم تهي

سر نهاده ام به روي نامه هاي او

سر نهاده ام كه در ميان اين سطور

جستجو كنم نشاني از وفاي او(فروغ فرخزاد)

***

تا در اين دريا نترسانند از توفان مرا

غوطه ور گشتم چو ماهي در دل غرقابها(ورزي)

***

تو مرد صحبت دل نيستي چه مي داني

كه سر بجيب كشيدن چه عالمي دارد؟(صائب)

***

به دل هر راز گفتم بر لب آوردش دم ديگر

چه سازم تا بدست آرم جز اين دل محرم ديگر(لاهوتي)

***

دل بزلف تو گرفتار و من اندر پي دل

مي كشم ناله و خلقي نگران من و دل_(ابوتراب جلي)

***

با رفيقان ريائي زندگي كردن خطاست

شمع راه كس نمي گردند اين شبتابها(ورزي)

***

افزوده غمي چون بغم ديگرم امشب

زنهار مگيريد ز كف ساغرم امشب

بر خرمن من دوش زدي آتش و رفتي

بودت گذري كاش بخاكسترم امشب(طبيب اصفهاني)

***

به چشمي خيره شد شايد بيابد

نهانگاه اميد و آرزو را

دريغا ، آن دو چشم آتش افروز

به دامان گناه افكند او را(فروغ فرخزاد)

***

دردا كه عروس هنر و دانش و دين را

از حرص و هوس در صف پيكار كشيديم(رعدي)

***

گر آزارم دهي كز حلقه ي عشق تو بگريزم

ندارد تاب رفتن ناتوان پائي كه من دارم(آزاده)

***

بكويت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

بدل اميد درمان داشتم درمانده تر رفتم

بپايت ريختم اشكي و رفتم در گذر از من

از اين ره بر نمي گردم كه چون شمع سحر رفتم(ه.ا.سايه)

***

مغني ميگساري مي كند ساقي نوا سازي

از اين شادي كه در بزم حسودان شيونست امشب( نظيري نيشابوري)

***

شاد و رقصان كشتي اندر سينه ي طوفان بريم

موج پندارد كه ما در اضطراب افتاده ايم

زندگي آشفته خوابي و پريشان دفتري است

ما پريشان گو در اين آشفته خواب افتاده ايم( رعدي)

***

گر شرر افشان شود خشم خداوند عشق

سود نبخشد دگر رو بخدا كردنت(رعدي آذرخشي)

***

من تني رنجور و بار هجر سنگين است و سخت

رحمي اي نامهربان بالله توانائيم نيست( جليلي-بيدار)

***

بر سر گذشت خويش بتلخي گريستم

از ديده بود هرچه كه ما را به سر گذشت(يگانه)

***

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم ، خنده به لب ، خونين دل

مي روم از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل(فروغ فرخزاد)

***

غصه هست و بيماري، بي كسي، پريشاني

از براي آزارم درد عشق، تنها نيست(ورزي)

***

اي كاش پاي بند قفس بود جان من

تا وا رهد دل از غم بي آشيانيم

از زندگي ملولم و در خويشتن اسير

اي مرگ همتي كه ز خود وارهانيم؟(بهادر يگانه)

***

آبادي دل را ز كه جويم كه همه خلق

دانند كه اين خانه ز بنياد، خراب است(ورزي)

***

آن دل که تو ديده اي، ز غم خون شد و رفت

وز ديده ي خون گرفته بيرون شد و رفت

روزي به هواي عشق، سيري مي کرد

ليلي صفتي بديد و مجنون شد و رفت(ابوسعيد ابوالخير)

***

حكايت ها كه بعد از من تو خواهي گفت با خاكم

كنون تا زنده ام بيني بگوبا جان غمناكم(طبيب اصفهاني)

***

ساقيا بر سر جان بار گرانست تنم

باده ده باز رهان يكنفس از خويشتنم

من از اين هستي خود سخت به جان آمده ام

تو چنان بيخبرم كن كه ندانم كه منم(همام تبريزي)

***

با تهیچشمان چه سازد نعمت روی زمین؟

سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را (صائب تبريزي)

***

كمند زلف بتي گردنم ببست به موئي

چنان كشيد كه زنجير صد علاقه گسستم

نه شيخ مي دهدم توبه و نه پير مغان مي

زبسكه توبه نمودم ز بسكه توبه شكستم(هماي جندقي)

***

يارب اين شهر چه شهريست كه صد يوسف دل

به كلافي بفروشند و خريداري نيست(هماي شيرازي)

***

انديشه نمودم كه كشم ابروي آنشوخ

انديشه چو كج بود كمان وار كشيدم

سحر قلمم بين كه كشيدم چو دو چشمش

گفتي بفسون نقش دو سحار كشيدم(فرصت شيرازي)

***

چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم

آشیان کردم تصور، خانهٔ صیاد را (صائب تبريزي)

***

شیوهٔ خوش منظران چهره نشان دادن است

پیشهٔ اهل نظر دیدن و جان دادن است

چون به لبش میرسی جان بده و دم مزن

نرخ چنین گوهری نقد روان دادن است(فروغي بسطامي)

***

[ جمعه بیست و هشتم بهمن 1390 ] [ 16:45 ] [ زهرا ]

 

عارفانه ها

***

مرا غرض ز نماز آن بود كه پنهاني

حديث درد فراق تو با تو بگذارم

وگرنه اين چه نمازي بود كه من با تو

نشسته روي بمحراب و دل ببازارم؟(مولوي)

***

از واقعه اي تو را خبر خواهم کرد

و آنرا به دو حرف مختصر خواهم کرد

با عشق تو در خاک نهان خواهم شد

با مهر تو سر ز خاک بر خواهم کرد(ابوسعيد ابوالخير)

***

دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت

ایمان مرا دید و دلش بر من سوخت

از خرقهٔ کفر، رقعه‌واری بگرفت

آورد و بر آستین ایمانم دوخت(شيخ بهايي)

 ***

عمری که صرف عشق نگردد بطالت است

راهی که رو به دوست ندارد ضلالت است

من مجرم محبت و دوزخ فراق یار

واه درون به صدق مقالم دلالت است(فروغي بسطامي)

***

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست

هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست

ای مرغ سحر تو صبح برخاسته‌ای

ما خود همه شب نخفته‌ایم از غم دوست(سعدي)

***

وصل تو کجا و من مهجور کجا

دردانه کجا، حوصله مور کجا

هر چند ز سوختن ندارم باکي

پروانه کجا و آتش طور کجا(ابوسعيد ابوالخير)

***

ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست

سر نهم در خط جانان جان دهم بر بوی دوست

من نشاطی را نمی‌جویم به جز اندوه عشق

من بهشتی را نمی‌خواهم به غیر از کوی دوست(فروغي بسطامي)

***

روزي گه چراغ عمر خاموش شود

در بستر مرگ عقل مدهوش شود

با بي دردان مکن خدايا حشرم

ترسم که محبتم فراموش شود(ابوسعيد ابوالخير)

***

در میکده دوش، زاهدی دیدم مست

تسبیح به گردن و صراحی در دست

گفتم: ز چه در میکده جا کردی؟ گفت:

از میکده هم به سوی حق راهی هست(شيخ بهايي)

***

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بردار ز رخ پرده كه مشتاق لقائيم(مولوي)

***

از بار گنه شد تن مسکينم پست

يا رب چه شود اگر مرا گيري دست

گر در عملم آنچه تو را شايد نيست

اندر کرمت آنچه مرا بايد هست(ابوسعيد ابوالخير)

***

[ جمعه بیست و هشتم بهمن 1390 ] [ 16:41 ] [ زهرا ]
 

***

سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس

کاندوه دل سوختگان سوخته داند

هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید

وین گریه نه آبیست که آتش بنشاند(سعدي)

***

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل

بنال بلبل بی دل که جای فریادست(حافظ)

***

به رنگ زرد قناعت کن از ریاض جهان

که رنگ سرخ به خون جگر شود پیدا (صائب تبريزي)

***

تو گفتی راه عشق از فتنه پاکست

چو دیدم، پرتگاهی خوفناکست!!(پروين)

(كامل در وب اشعار ناب)

***

اگر از خویشتنم هیچ نمی‌آید یاد

دوستان عیب مگیرید که بی خویشتنم

می‌نوشتم سخنی چند ز درد دل خویش

دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم(خواجوي كرماني)

***

مانم به آبگينه حبابي مست

در كلبه ئي، گرفته، سيه، تاريك:

لرزم، چو عابري گذرد از دور

نالم، نسيمي ار وزد از نزديك(شاملو)

***

مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گل

که دست از جان خود شستن به دریا می‌برد ما را (صائب تبريزي)

***

ایکه گفتی که بغربت چه فتادی خواجو

چکنم دور فلک دور فکند از وطنم

در پی جان جهان گرد جهان می‌گردم

تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم(خواجوي كرماني)

***

سوی خلوت سرای طبع شدم

یابم از غم مگر سبک‌باری

دیدم آن خانه را ز ویرانی

جغد دارد هوای معماری(هاتف اصفهاني)

***

هر چند بشکستی دلم از حسرت پیمانه‌ای

اما دل بشکسته‌ام نشکست پیمان تو را (فروغي بسطامي)

***

در طریقت، بار هر کس را که نگرفتم به دوش

چون گشودم چشم بینش، بار بر دل شد مرا (صائب تبريزي)

***

اگر در وادی عشقت دل از ظلمت کشد لشگر

شکوهٔ لشگر دل را به زور یک نگه بشکن(محتشم كاشاني)

***

آینه از زر توان کرد از پی زینت ولیک

بهر رو دیدن نشاید کردن از زر آینه(صيف فرغاني)

***

منش آموختم آئین محبت لیکن

او شد استاد دل آزاری و بیدادگری(شهريار)

***

دست بردار كه گر خاموشم

با لبم هر نفسي فرياد است

به نظر هر شب و روزم سالي است

گرچه خود عمر به چشمم باد است(شاملو)

***

سرو آزادم و سر بر فلک افراشته ام

 

بی ثمر بین که ثمردارد از این بی ثمری(شهريار)

***

غم زخوی خویش دارد خاطر غمناک ما

نم زجوی خویش دارد دیده نمناک ما(فيض كاشاني)

***

چرا اميد بر عشقي عبث بست ؟

چرا در بستر آغوش او خفت ؟

چرا راز دل ديوانه اش را

به گوش عاشقي بيگانه خو گفت ؟(فروغ فرخزاد)

***

از جوانی نیست غیر از آه حسرت در دلم

نقش پایی چند از ان طاوس زرین بال ماند(صائب)

***

ای فراموشی ‌کجایی تا به فریادم رسی

باز احوال دل غم‌پرورم آمد به یاد(يبدل)

***

چو نهادم سر هستی چه کشم بار کهی را

چو مرا گرگ شبان شد چه کشم ناز شبان را ( مولونا)

***

خوشا به حالتان كه مي توانيد گريه كنيد بخنديد

همين است

براي زندگي بيهوده دنبال معناي ديگري نگرديد

و...( حسين پناهي)

***

ای جوان ترک وش میر کدامین لشکری

ای خوشا آن کشوری کانجا تو صاحب کشوری(وحشي بافقي)

***

هزاران شعر و سرودم را

به درياى آرزو افكندم

باشد كه اين بلم هاى كوچك

به ساحل وطن برسانندم. (‍ژاله اصفهاني)
***

ای کبک شکار نیست جز باز ترا

بر اوج فلک باشد پرواز ترا

زان می‌نتوان شناختن راز ترا

در پرده کسی نیست هم آواز ترا(سنايي)

***

پاييز،اي مسافر خاك آلود

در دامنت چه چيز نهان داري؟

جز برگ هاي مرده و خشكيده

ديگر چه ثروتي به جهان داري؟(فروغ)

***

آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست

وان کت کلهی نهاد طرار تو اوست

آنکس که ترا بار دهد بار تو اوست

وآنکس که ترا بی تو کند یار تو اوست(سنايي)

***

امشب به قصه دل من گوش مي كني

فردا مرا چو قصه فراموش مي كني(فروغ فرخزاد)

***

گر يار مرا ديدي به خلوت

بگو اي بي‌وفا اي بيمروت

گريبانم ز دستت چاک چاکو

نخواهم دوخت تا روز قيامت(باباطاهر)

***

با علم اگر عمل برابر گردد

کام دو جهان تو را ميسر گردد

مغرور مشو به خود که خواندي ورقي

زان روز حذر کن که ورق بر گردد(ابوسعيد ابوالخير)

***

***

نخل امید مرا جز بار دل حاصل نبود

حیف ازان عمری که صرف باغبانی شد مرا (صائب تبريزي)

***

(دوستان با پوزش از شما عزيزان مدت كمي نخواهم بود)

[ پنجشنبه بیست و نهم دی 1390 ] [ 8:40 ] [ زهرا ]

 

***

در بهار عمر خود چون باز كردم ديده را

همچو نرگس روزگار من به حيراني گذشت(ابولحسن ورزي)

***

يكجام نوش كردي و مشتاق ديدمت

جامي دگر بنوش كه شيدا ببينمت

منشين گران و جامه سبك ساز و رقص كن

رقصي چنان كه آفت دلها ببينمت(مفتون اميني)

***

شور ترانه از غزل من طلب مكن

زيرا كه رنج عمر، نوايم شكسته است(ورزي)

***

خود را بكش اي بلبل از اين رشك كه گل را

با باد صبا وقت سحر جلوه گري بود(حافظ)

***

در این اتاق تهی پیکر

                        انسان مه آلود !

نگاهت به حلقه کدام در آویخته ؟(سهراب)

***

آن که در عشق سزاوار سر دار نشد

هرگز از حالت منصور خبردار نشد

نقشی از پرده ایجاد پدیدار نشد

کز تماشای رخت صورت دیوار نشد(فروغي بسطامي)

***

روزها در حسرت فردا بسر شد اي دريغ

ديگر از عمرم همين امروز و فردا مانده است(ابوالحسن ورزي)

***

با تو زين سهمگين توفان

كاش ياراي گفتنم باشد(فروغ فرخزاد)

***

نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا

ز چین طرهٔ او فتنه‌ها در چین شود پیدا

کی از برج فلک ماهی بدین خوبی شود طالع

کی از صحن چمن سروی بدین تمکین شود پیدا(فروغي بسطامي)

***

وادی پیموده را از سر گرفتن مشکل است

چون زلیخا، عشق می‌ترسم جوان سازد مرا (صائب تبريزي)

***

خوش آن که ره عشق بتی پیماید

برخاک رهش روی ارادت ساید

یک سو نظرش که غیر پیدا نشود

دل در طرفی که یار کی می‌آید(وحشي بافقي)

 ***

در بياباني كه از هر باد صد طوفان بپاست

جمع چون خرمن نشستم تا پريشانم كنند(ورزي)

***

نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز

خواهی بکشم به هجر و خواهی بنواز

ور بگریزم ز دست ای مایهٔ ناز

هر جا که روم پیش تو می‌آیم باز(سعدي)

***

می‌خواست فلک که تلخ کامم بکشد

ناکردهٔ می طرب به جامم، بکشد

بسپرد به شحنه فراق تو مرا

تا او به عقوبت تمامم بکشد(وحشي بافقي)

***

در عالم بی‌وفا کسی خرم نیست

شادی و نشاط در بنی‌آدم نیست

آن کس که درین زمانه او را غم نیست

یا آدم نیست، یا از این عالم نیست(هلالي جغتايي)

***

اینجا همه هر لحظه می پرسند :

(( حالت چطور است؟ ))

اما کسی یک بار از من نپرسید

(( بالت . . . ))

قيصر امين پور

***

برنمی‌آیم به رنگی هر زمان چون نوبهار

سرو آزادم که دایم یک قبا باشد مرا (صائب تبريزي)

 ***

دردا که اسیر ننگ و نامیم هنوز

در گفت و شنید خاص و عامیم هنوز

شد عمر تمام و ناتمامیم هنوز

صد بار بسوختیم و خامیم هنوز(هلالي جغتايي)

***

هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا

وانچه دیدم به مکافات جفا بود ، جفا

شربت من ز کف یار الم بود، الم

قسمت من ز در دوست بلا بود، بلا(فروغي بسطامي)

 ***

نیست جز پاکی دامن گنهم چون مه مصر

کو عزیزی که برون آورد از بند مرا؟ (صائب تبريزي)

 ***

مجنون به من بی سر و پا می‌ماند

غمخانهٔ من به کربلا می‌ماند

جغدی به سرای من فرود آمد و گفت

کاین خانه به ویرانه ما می‌ماند(وحشي بافقي)

***

گویند که راستی چو زر کانیست

سرمایهٔ عز و دولت و آسانیست

گر راست به هر چه راستست ارزانیست

من راستم آخر این چه سرگردانیست(سنايي)

***

از بس که مرا دولت بیدار کم‌ست

گفتن نتوان که تا چه مقدار کم‌ست

رنجی‌ست فراقت که کمش بسیارست

عیشی‌ست وصال تو، که بسیار کم‌ست(هلالي جغتايي)

 ***

اگر اهل دلي ديدي سلام من رسان بر وي

كه كمتر يافتم هر جا فزونتر جستجو كردم(صابرهمداني)

***

آن روز که مهر کار گردون زده‌اند

مهر رز عاشقی دگرگون زده‌اند

واقف نشوی به عقل تا چون زده‌اند

کاین زر ز سرای عقل بیرون زده‌اند(سنايي)

***

حسن گويند كه چون ديده شود دل بربايد

تو بدين حسن دل از ديده و ناديده ربائي(شوريده)

***

هردم دردی از پی دردی ای سال

با این تن ناتوان چه کردی ای سال

رفتی و گذشتن تو یک عمر گذشت

صد سال سیاه بر نگردی ای سال(قيصر امين پور)

***

عمر شد در گوشمالم صرف، گویا روزگار

می‌کند ساز از برای محفل دیگر مرا (صائب تبريزي)

***

 

[ سه شنبه بیستم دی 1390 ] [ 19:18 ] [ زهرا ]
 

  ***

به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه می‌خندی

که در خواب بهاران است پنداری خزان تو (صائب تبريزي)

***

گه جلوه لاهوت دهد جام شرابم

گه عشوه ي ناسوت فريبد به سرابم( فيض كاشاني)

***

دل زان بت پیمان گسلم می‌سوزد

برق غم او متصلم می‌سوزد

از داغ فراق اگر بنالم چه عجب

یاران چه کنم، وای دلم می‌سوزد(وحشي بافقي)

***

همه عمرغنچه مانديم و تبسمي نكردي

كه دلت نخواست يكدم دل ما شكفته باشد( پژمان بختياري)

***

با دوست چنانکه اوست می‌باید داشت

خونابه درون پوست می‌باید داشت

دشمن که نمی‌توانمش دید به چشم

از بهر دل تو دوست می‌باید داشت(سعدي)

***

يك جهان برهم زدم وزجمله بگزيدم تورا

من چه ميكردم به عالم گرنمي ديدم تورا(فياض لاهيجي)

***

ای جز می مشک بر سر دوش

از زخم دلم مکن فراموش

امشب به کنار من توان خفت

کز دست غمت نخفته‌ام دوش(فروغي بسطامي)

***

هنرآن است كه عكس توبيفتد درآب

ماه درآب كه همواره فروريختني است(فاضل نظري)

***

امروز مرا غیر پریشانی نیست

در مشکل من امید آسانی نیست

غم کشت مرا و کس به دادم نرسید

بالله که درین شهر مسلمانی نیست(هلالي جغتايي)

 ***

خبر به آینه می‌گیرم از نفس هر دم

به زندگی شده‌ام بس که بدگمان بی تو (صائب تبريزي)

***

باغ باران خورده می نوشید نور

لرزشی در سبزه های تر دوید:

او به باغ آمد ، درونش تابناک ،

سایه اش در زیر و بم ها ناپدید.(سهراب سپهري)

***

هرگاه مي روم كه شكايت كنم زتو

چون گوش مي كنم به زبانم دعاي توست(اصفهاني)

***

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان ميكند

درشگفتم من نمي پاشد زهم دنيا چرا(شهريار)

***

شرط عاشق نيست با يك دل دودلبرداشتن

يا زجانان يا زجان بايد كه دل برداشتن(قاآني)

***

در جان ودل چو آتش عشقش علم كشيد

سلطان صبر رخت به ملك عدم كشيد(فيض كاشاني)

***

شاها در جهان عرصهٔ در گاه تو باد

آفاق پراز خیمه و خرگاه تو باد

این خیمهٔ بی ستون که چرخش خوانند

قایم به ستون خیمهٔ جاه تو باد(وحشي بافقي)

***

دو دولت است که یکبار آرزو دارم:

تو در کنار من و شرم از میان رفته (صائب تبريزي)

***

رفتم فرو به فكر و فتاد از كف ام سبو

جوشيد در دلم ام هوسي نغز:

" اي خدا!

«يارم شود به صورت، آئينه  ئي كه من

رخساره يِ رفيقان بشناسم اندر او!»(شاملو)

***

در عشق نکویان چه فراق و چه وصال؟

بدحالی عاشقان بود در همه حال

گر وصل بود مدام سوزست و گداز

ور هجر بود تمام رنجست و ملال(هلالي جغتايي)

***

تا با کمان ابرو بنشست در کمینم

در خون خویش بنشاند از تیر دلنشینم

هم طره‌اش بهم زد طومار صبر و تابم

هم غمزه‌اش ز جا کند بنیاد عقل و دینم(فروغي بسطامي)

***

ای در این افسون نهاده پای،

چشم ها را کرده سرشار از مه تصویر!

باز کن درهای بی روزن

تا نهفته پرده ها در رقص عطری مست جان گیرند.(سهراب سپهري)

***

 

[ سه شنبه سیزدهم دی 1390 ] [ 23:19 ] [ زهرا ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد

من مرثیه ساز دل دیوانه ی خویشم
امکانات وب
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

فال حافظ

Google PageRank Checker Powered by  MyPagerank.Net